#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος.

Προχωρημένο μεσημέρι.

Επιστρέφεις σπίτι, ύστερα από μια αρκετά δύσκολη μέρα.

Αν και η εργάσιμη μέρα σου δε τελείωσε απόγευμα, όπως των περισσότερων εργαζομένων, ήταν δυσκολότερη από την αντίστοιχη εργάσιμη μέρα της πλειοψηφίας αυτών..

Η μέρα σου ξεκίνησε με δρομολόγιο, από νωρίς το πρωί.

Είχε αρκετό κρύο και ο βαρύς ουρανός προϊδέαζε για βροχή. Το ρίσκαρες και πήρες τη μοτοσυκλέτα, αντί για το αμάξι.

Τελικά δεν έβρεξε, αλλά το ρίσκο δε σου βγήκε! Αναγκάστηκες να οδηγήσεις μέσα στη πρωινή ομίχλη και εκτός απο τη παγωνιά που σε διαπέρασε σαν ακτίνες Χ, είχες και την υγρασία που κάλυψε τη ζελατίνα του κράνους, περιορίζοντας την ορατότητα σου και υπονομεύοντας την πρόσφυση των ελαστικών στη μουσκεμένη άσφαλτο..

Τέλος πάντων, οι δουλειές που ήταν να γίνουν έγιναν και σχετικά ταλαιπωρημένος επιστρέφεις σπίτι, να βγάλεις τα υγρά και ρυπαρά από τις εκτοξευόμενες λάσπες ρούχα, να κάνεις ένα καυτό μπάνιο και να αρχίσεις να συνέρχεσαι.

Τουλάχιστον, αυτό έχεις στο μυαλό σου να κάνεις. Να επιστρέψεις σπίτι σου και να χαλαρώσεις.

Αμ δε!

Το πρώτο καμπανάκι το άκουσες εντός σου όταν είδες στο γραμματοκιβώτιο σου τη σιλουέτα ενός φακέλου.

Το δεύτερο, πιό ηχηρό, καμπανάκι το άκουσες όταν, ανοίγοντας το κουτί, είδες πως ήταν περισσότεροι από ένας φάκελοι..

Όλοι οι φάκελοι αφορούσαν ειδοποιήσεις πληρωμής λογαριασμών..

Όχι πως δεν έχεις τη δυνατότητα να τους καλύψεις, αλλά να. Είναι που δε πρόλαβες να χαρείς που τις τελευταίες μέρες έβγαλες μερικά χρήματα, με τα οποία είχες σκοπό να κάνεις μερικά δωράκια στον εαυτό σου και την αγαπημένη σου, όπως για παράδειγμα, ένα καλό εστιατόριο, ή ακόμα και μια σύντομη διήμερη απόδραση!

Κάνεις την αυθόρμητη σκέψη, “Πότε επιτέλους θα χαλαρώσω” και αμέσως ακούς την απάντηση, “Ποτέ”..

Θυμάσαι όμως! Κάτι θυμάσαι, αμυδρά…

Μια ανάμνηση, που είναι ταυτόχρονα αμυδρή και έντονη! Ίσως το “έντονο” της ανάμνησης να ενισχύεται από την επιθυμία..

Επιθυμία να ανακτήσεις αυτό που ανακαλεί η μνήμη σου! Να ανακτήσεις την αδιαφορία σου!

Να γίνεις δηλαδή, ξανά αδιάφορος! Όπως ήσουν κάποτε!!

Ναι! Υπήρξε μια εποχή που ήσουν απόλυτα αδιάφορος για την πληρωμή των λογαριασμών! Για την ακρίβεια, ούτε κάν ήξερες πως υπήρχαν λογαριασμοί!!

Το ηλεκτρικό ρεύμα ήταν κάτι που πάντα υπήρχε, όπως και το νερό στη βρύση, όπως και τα τρόφιμα στο ψυγείο!

Ήταν εκείνη την εποχή που ήσουν παιδί και κάποιοι άλλοι φρόντιζαν να καλύπτουν τις ανάγκες του νοικοκυριού και τις δικές σου.

Ανακαλώντας στη μνήμη σου εκείνα τα χρόνια, αναπόφευκτα θυμάσαι και την εποχή, τότε γύρω στην εφηβεία σου, που άρχισες να κερδίζεις τα πρώτα σου χρήματα, κάνοντας μερικές δουλειές, αρχικά του ποδαριού και όσο μεγάλωνες, όλο και περισσότερο σοβαρές.

Ένιωθες υπέροχα τότε που έπαιρνες τη ζωή σου στα χέρια σου και που δεν έδινες λογαριασμό για τα χρήματα που ξόδευες, μιάς και ήταν χρήματα που είχες κερδίσει με τη δουλειά σου.

Ένιωθες και ήσουν δυνατός! Όλο και περισσότερο δυνατός!

Η δύναμη όμως, φέρει μαζί της και την αντίστοιχη ευθύνη..

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ευθύνη να καλύψεις τα έξοδα του πρώτου σου σπιτιού, όταν έφυγες απο τη γονική εστία.

Μαζί με την ευθύνη να συντηρήσεις και φροντίσεις το νοικοκυριό σου και τον εαυτό σου ταυτόχρονα..

Τα πρώτα, αρκετά, χρόνια σου άρεσε αυτή η αίσθηση πως είσαι αυτόνομος και που όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού σου, είναι σα να μπαίνεις στο καταφύγιο σου. Στο δικό σου Ιερό μικρόκοσμο. Εκεί που μπορείς να ηρεμήσεις και να χαλαρώσεις..

Τα χρόνια πέρασαν, τα σπίτια που μένεις, μεγάλωναν, όλο και περισσότερο, μαζί με τα πράγματα του αυξανόμενου νοικοκυριού σου. Μαζί αυξήθηκαν και τα άτομα της ζωής σου.

Πλέον δε μένεις μόνος. Υπάρχουν και άλλοι που εξαρτώνται από εσένα.

Να’σαι λοιπόν τώρα, σήμερα, μετά το ζεστό σου μπάνιο να είσαι μισοξαπλωμένος στον καναπέ και να χαζεύεις τηλεόραση, περιμένοντας το έτερο σου ήμισυ να επιστρέψει από τη δουλειά.

Στο τραπέζι βρίσκονται οι φάκελοι με τους λογαριασμούς. Ακόμα δε τους έχεις ανοίξει. Ίσως αύριο..

Κοιτάς την οθόνη της τηλεόρασης, αλλά δε παρακολουθείς. Το μυαλό σου τρέχει..

…τρέχει στο παρελθόν. Τότε που ήσουν αδιάφορος για αυτά. Για τους λογαριασμούς.

Θα μπορούσες άραγε, να πετύχεις κάτι τέτοιο τώρα; Στο σήμερα; Σε αυτή την ηλικία;

Μα, γιατί όχι;!

Η σκέψη που ξεπηδά από μέσα σου, σε αιφνιδιάζει!

Μα φυσικά και μπορεί ένας ενήλικας, να είναι αδιάφορος όπως ένα παιδί!

Οι καλόγεροι στα μοναστήρια δεν αγχώνονται για την πληρωμή των λογαριασμών. Ούτε οι φυλακισμένοι στις φυλακές!

Σκέφτεσαι πως τα ράσα δε σου πάνε, για να πας να μονάσεις και όσο για τον εγκλεισμό σε καμία φυλακή, δε σου φαίνεται αρκούντως δελεαστική λύση..

Υπάρχει όμως και άλλος τρόπος! Να αυξήσεις τις αποδοχές σου!

Δε χρειάζεται να γίνεις πλούσιος. Όχι πως θα σε χάλαγε κάτι τέτοιο, αλλά να βελτιώσεις την οικονομική σου κατάσταση σε τέτοιο βαθμό, που η κάλυψη των λογαριασμών θα έχει την ελάχιστη δυνατή βαρύτητα στη καθημερινότητα σου.

Αντιλαμβάνεσαι πως έχεις πέσει και εσύ, θύμα της καθημερινότητας και της συνήθειας.

Όπως εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι, σου έχει γίνει συνήθεια το άγχος για τα οικονομικά.

Μια κακή συνήθεια..

Μπορείς να το αλλάξεις.

Μπορείς, βήμα βήμα, μέρα μέρα, να χτίσεις μία άλλη, καλύτερη συνήθεια.

Η σκέψη αυτή σου αρέσει!

Σου αρέσει τόσο πολύ, που κλείνεις τη τηλεόραση για να μείνεις μαζί της!

Δε κατάλαβες πως πέρασε η ώρα.

Για την ακρίβεια, οι ώρες!

Ακούς το κλειδί να μπαίνει στη πόρτα, τη πόρτα να ανοίγει και προτού το καταλάβεις, μια έντονη λάμψη σε τυφλώνει.

Είναι η γυναίκα σου που έχει επιστρέψει από τη δουλειά της και έχει ανάψει το φως για να δει καλύτερα.

Σε ρωτάει γιατί βρίσκεσαι μέσα στα σκοτάδια καθισμένος στον καναπέ μόνος σου!

Άντε τώρα να της εξηγήσεις πως κάθε άλλο παρά μόνος σου είσαι τόσες ώρες!

Έκανες παρέα με όμορφες σκέψεις!

Σκέψεις που πιθανότατα θα φέρουν σοβαρή βελτίωση στο μέλλον σας..