από την Λίλιαν Σίμου

Οι Κένταυροι, είναι ένα αγαπημένο μου θέμα, βαθύ και ισχυρό.  Η θέση τους, μας παρακινεί να σκύψουμε στα σκοτεινά σημεία του ψυχισμού και να ανακαλύψουμε υποσυνείδητες καταγραφές που μας προβληματίζουν, καθώς φανερώνουν  τραύματα. Ο αποσυμβολισμός στην μυθολογική γλώσσα είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Το ίδιο και στην αστρολογική σημειολογία.

Πόσω μάλλον όταν αυτή την εποχή, η Αφροδίτη στον Αιγόκερω συναντά τον αστεροειδή των Κενταύρων με το όνομα Υλονόμη.

Η Υλονόμη ήταν μία θηλυκή Κένταυρος, ερωτευμένη με τον Κένταυρο Κύλλαρο. Ένα όμορφο ζευγάρι, που έρχεται αντιμέτωπο με την απώλεια του θανάτου. Ο Κύλλαρος σκοτώνεται στη μάχη Κενταύρων και Λαπίθων, ενώ η Υλονόμη, μην αντέχοντας τον αποχωρισμό, αυτοκτονεί με το ίδιο βέλος που σκότωσε τον αγαπημένο της.

Η Υλονόμη, μία ευαίσθητη και τρυφερή παρουσία των Κενταύρων, αντιπροσωπεύει το τραύμα της απώλειας της Αγάπης και την δυσκολία να αντέξει η ψυχή μετά τον χωρισμό.

Η Αφροδίτη στον Αιγόκερω (η οποία θα παραμείνει για ασυνήθιστα μεγάλο χρονικό διάστημα αυτή τη φορά στο ζώδιο αυτό), αντιπροσωπεύει την στέρηση της χαράς, την αγάπη που περιορίζεται ή αναγκάζεται να υπάρχει με συμβάσεις. Το καθήκον, κάποιες φορές, είναι πάνω από την ικανοποίηση, τη ζεστασιά.

Πώς μπορεί να υπάρξει η βοήθεια,  στην δυσχέρεια που περιγράφω ; 

Το Κέντρο της καρδιάς (τα συναισθήματα και η έκφρασή τους) μας απασχολεί αυτές τις μέρες.  Εκεί κρύβονται προβλήματα και αδυναμίες. Βιώνεται ένα  πένθος – τουλάχιστον συμβολικά.

Ένα τραύμα μας επηρεάζει. Περιγράφει μία απώλεια. Όταν αιμορραγεί το τραύμα, έχουμε δυσκολία ένταξης στον κοινωνικό ιστό, είμαστε ευάλωτοι στις επιθέσεις και στην χειραγώγηση, οδηγούμαστε σε άσκοπες θυσίες. Η ανάγκη για αποδοχή μας ωθεί λόγω έλλειψης αυτό-αξίας, σε απελπισία, σε παραίτηση ή αυτο-απομόνωση. Συχνά με αυτοκαταστροφικές τάσεις.

Η θεραπεία έρχεται από τη στιγμή που απομακρύνουμε τον φόβο για τις κακοτοπιές και τα απρόβλεπτα της ζωής. Παράλληλα αναπτύσσουμε την αγάπη με αυτό-αποδοχή, με σεβασμό προς την υπόστασή μας. Καθαρίζουμε πλέον  όλα τα απομεινάρια της απώλειας.

Αν η κοινωνία μας επιβάλει περιορισμούς, στερήσεις, δυσκολίες,

ή αν εμείς έχουμε αποτρέψει την καρδιά μας από την χαρά, γιατί δεν πετύχαμε ένα σημαντικό στόχο

ή γιατί χάσαμε το στήριγμά μας (εκεί όπου είχαμε επενδύσει συναισθηματικά),

…τότε θα αυτο-περιοριστούμε.

Η αρμονία επανέρχεται, όταν αποτινάξουμε τους περιορισμούς και αντισταθούμε σε ό,τι μαραζώνει την ψυχή, και φθείρει την χαρά.

Οι Κένταυροι όμως διατηρούν μνήμες κυτταρικές και μνήμες από τα πρώτα παιδικά μας χρόνια…

Κάποιες πεποιθήσεις, απαιτούν βαθύ σκάψιμο στο υποσυνείδητο. Προφανώς εκεί θα ανακαλύψουμε τον φόβο του θανάτου, τον πόνο του αποχωρισμού και θα τους αντιμετωπίσουμε. Τότε, θα λύσουμε τα δεσμά με το παρελθόν. Θα αποκόψουμε αυτοκαταστροφικές τάσεις.

Η προσπάθεια αξίζει τον κόπο,  καθώς θα αφουγκραστούμε τα “σημεία των καιρών”…