Το λίγο που τελειώνει

Συγγραφέας: Ιφιγένεια Θεοδώρου

Θέλοντας να συμπαρασταθούν στο πένθος της φίλης τους, η Λιάνα και η Πέπη έρχονται στο Πήλιο, στο εξοχικό της Δέσποινας που έχασε τον άντρα της μετά από σύντομη, σοβαρή αρρώστια. Eυάλωτες από το πρόσφατο πένθος και οι τρεις, αφήνουν για τον αναγνώστη μισάνοιχτη την πόρτα της ζωής τους, σαν να τον καλούν να μοιραστεί μαζί τους τη στυφή γεύση της απουσίας.

Η Ιφιγένεια Θεοδώρου μάς δίνει στιγμές από το παρελθόν, σκηνές που διατρέχουν τον πρότερο βίο τους, φευγαλέες ριπές μιας καθημερινότητας που φωτίζουν αισθήματα και πράξεις. Και μας αφήνει μετά να καθίσουμε μαζί τους στο μπαλκόνι ή στο καθιστικό, καθώς οι τρεις γυναίκες δοκιμάζουν τις αντοχές τους στην αλληλεγγύη, στη συντροφικότητα και στον χρόνο που τρώει τα θεμέλια της φιλίας τους.

Έτσι, μάρτυρες στις κουβέντες ή στις μύχιες σκέψεις τους, κάνουμε κι εμείς το δικό μας εσωτερικό ταξίδι κι αναλογιζόμαστε όσα έχουμε χάσει, ληγμένους έρωτες, προδομένες φιλίες, γονιούς που έφυγαν, νιότη και μνήμη που φθίνουν. Όσα δεν προφτάσαμε, κι άλλα που τόσο απερίσκεπτα αφήσαμε να πέσουν από τα χέρια μας… Γιατί είμαστε οι απώλειες μας, ό,τι χάνουμε βρίσκεται αδιάλειπτα μέσα μας. Ο καθένας, όπως μπορεί, διαχειρίζεται τον μεγάλο φόβο μπροστά στην απουσία.

Κυνηγώντας το τέρας της απώλειας, η συγγραφέας καταδύεται σ’ ένα γυμνό εσωτερικό τοπίο. Μόνο εφόδιο και ελπίδα πολύτιμη ο έρωτας: «Αχ! Ο Έρωτας ξεφτιλίζει τον θάνατο, με έρωτα τον ξεγελάς…» Για πόσο όμως; «… Όσο κρατάει το προσωρινό, αυτό το λίγο που τελειώνει ». Χρόνος ανελέητος, διεκδικητής και απόλυτος κυρίαρχος γιατί «… ο χρόνος που χάνουμε είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε».

Η Ιφιγένεια Θεοδώρου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ. Παρακολούθησε σπουδές βιβλιοδεσίας τέχνης στη Σχολή Καλών Τεχνών

La Cambre στις Βρυξέλλες και σεµινάρια συντήρησης χαρτιού στη Σχολή Συντήρησης και Βιβλιοδεσίας στην Ασκόνα της Ελβετίας. Συµµετείχε σε οµαδικές εκθέσεις βιβλιοδεσίας τέχνης. Δίδαξε ελληνικά, ως εθελόντρια, στην Εθνική Σχολή της Βιέννης και στο Διεθνές Σχολείο Berlitz στη Βόννη και στην Κολονία. Σύντροφος για πολλά χρόνια Έλληνα διπλωµάτη, έζησε σε χώρες της Ευρώπης και της Ασίας, µεταφέροντας στα βιβλία της τις εµπειρίες της. Το 1997 κυκλοφόρησε η συλλογή διηγηµάτων της Χρυσός, λιβάνι και Σµύρνη από τις εκδόσεις Ίκαρος. Ακολούθησαν τα βιβλία Μελέκ θα πει άγγελος (Ελληνικά Γράµµατα, 2001· Εκδόσεις Πατάκη, 2015), που ήταν υποψήφιο για το βραβείο µυθιστορήµατος του περιοδικού Διαβάζω, Γλώσσα από µάρµαρο (Ελληνικά Γράµµατα, 2005· Διάπλαση, 2018) και Η γεύση της ερήµου (Εκδόσεις Πατάκη, 2012), το οποίο µεταφράστηκε στα αραβικά και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Sefsafa του Καΐρου.