#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος

Κατακαλόκαιρο και βράζει ο τόπος!

Είσαι με τη μηχανή και ήδη το έχεις μετανιώσει που δε πήρες το αμάξι. Ναι, εντάξει, θα κόλαγες στη κίνηση, αλλά τουλάχιστον θα ήσουν στη δροσιά και άνεση του κλιματιστικού. 

Τώρα σε χτυπάει η ζέστη και ο καυτός ήλιος απ’όλες τις μεριές!

Υπομονή, σκέφτεσαι. Όταν τελειώσεις με τις δουλειές σου, θα πας σπίτι και θα κάνεις ένα κρύο ντους να έρθεις στα ίσα σου..

Το βλέμμα σου πέφτει σε κάτι γνώριμο. Ναι, αυτός είναι! Αναγνώρισες το αμάξι του και μετά αυτόν. Χαρακτηριστική περίπτωση..

Το αμάξι, αν και σχετικά παλιό, είναι μάρκας πολυτελείας. Mercedes! Δε σου κάνει όμως εντύπωση που βλέπεις τον οδηγό και ιδιοκτήτη της να προσπαθεί να ανακουφιστεί από τη ζέστη κάνοντας αέρα με το…. χέρι του! Υπάρχει λόγος που το συγκεκριμένο αυτοκίνητο, αν και πολυτελούς μάρκας, διαθέτει σπαρτιάτικο εξοπλισμό.

Λόγος, τον οποίο γνωρίζεις!

Ο γνωστός σου και ιδιοκτήτης της Mercedes που κάνει χειροκίνητο αέρα, αγόρασε ένα αμάξι που στερείται των περισσότερων λειτουργιών που στα περισσότερα αμάξια της τελευταίας εικοσαετίας θεωρούμε βασικά! Ούτε καν ηλεκτρικά παράθυρα δε διαθέτει! Πόσο μάλλον κλιματισμό!

Άλλωστε, το κριτήριο αγοράς του συγκεκριμένου αυτοκινήτου, ήταν αυτή καθαυτή η μάρκα!

Τι και αν με τα ίδια λεφτά μπορούσε να αγοραστεί άλλη μάρκα, ευρωπαϊκή μεν, όχι πολυτελή δε, αλλά θα είχε όλα τα αξεσουάρ, μαζί και κλιματισμό;!

Όχι! Έπρεπε να είναι Mercedes! Ας στερούνταν βασικών αγαθών άνεσης! Το θέμα είναι πως όταν το συγκεκριμένο αμάξι αποκτήθηκε, ο ιδιοκτήτης και γνωστός σου, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να πάει στο χωριό του!

Να δείξει τη Mercedes!

Να δείξει πως είναι και αυτός ιδιοκτήτης ενός πολυτελούς αυτοκινήτου.

Το μόνο που ήθελε, ήταν να πουλήσει μούρη..

Κοιτάς στο δρόμο και βλέπεις ένα Fiatάκι με κλειστά τα παράθυρα. Προφανώς έχει βάλει κλιματισμό. Πόσο πιό άνετος είναι αυτός από το γνωστό σου με το μουράτο (και καλά) αμάξι…

Ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη σου. Χαμόγελο νοσταλγίας.

Θυμάσαι τότε που πήγαινες Δημοτικό και ο μπαμπάς σου σε είχε πάρει βόλτα στο Κέντρο της Αθήνας, τότε στα τέλη της 10ετίας του 1970.

Μικρό παιδάκι τότε και παρατηρούσες τους πάγκους των μικροπωλητών.

Το βασικό τους εμπόρευμα ήταν χρυσές ταυτότητες. Αυτές που φοριούνται στο χέρι.

Αυτό το κόσμημα (;) ήταν κάτι που στο σπίτι σου θεωρούσατε “γύφτικο”. Το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωνες, ένα χαρακτηριστικά αστικό περιβάλλον με την αντίστοιχη αστική νοοτροπία και αισθητική, θεωρούσε τα τέτοιας αισθητικής κοσμήματα υπερβολικά και “γύφτικα”.

Όποτε βρισκόσασταν σε κάποια παρέα που κάποιος φόραγε χρυσή ταυτότητα στο καρπό του χεριού του, ή χρυσή καδένα στο λαιμό, τα διακριτικά βλέμματα αποδοκιμασίας έδιναν και έπαιρναν.

Ιδίως δε, αν ο φέρων τα κοσμήματα ήταν γνωστός μεροκαματιάρης, όπου προσπαθούσε να εξευμενίσει την εικόνα του φουκαρά, φορτώνοντας το παρουσιαστικό του με χρυσαφικά, άσχετα αν έμενε σε υπόγεια γκαρσονιέρα..

Γενικά, αυτοί οι άνθρωποι σπανίζουν στο, παιδικό, περιβάλλον σου.

Έτσι, εκείνη την ημέρα στο Κέντρο, σου έκανε εντύπωση η ύπαρξη μικροπωλητών που πούλαγαν τέτοια κοσμήματα.

Γρήγορα, την αρχική σου εντύπωση διαδέχθηκε ο οίκτος!

“Ρε μπαμπά, κρίμα οι άνθρωποι!” είπες αναφερόμενος στους μικροπωλητές.

Σε ερώτηση του τι εννοείς, έδωσες διευκρίνηση. “Πρέπει να πεινάνε από την αναδουλειά! Ποιός θα αγοράσει αυτά τα γύφτικα πράγματα που πουλάνε;!”

Θυμάσαι τον αιφνιδιασμό του Πατέρα σου! Θυμάσαι που σε πήρε στην άκρη και σου εξήγησε!

“Αγόρι μου, ξέρεις πόσοι χωριάτες κυκλοφορούν κάθε μέρα στην Αθήνα;! Άνθρωποι αμόρφωτοι από τα χωριά τους, που κάνουν ένα πέρασμα από την Αθήνα, αγοράζουν τα γύφτικα χρυσαφικά από τους πάγκους και μετά επιστρέφουν στα χωριά τους και πουλάνε μούρη στους συγχωριανούς τους! Μιά χαρά πουλάνε οι μικροπωλητές”

Από τότε έμαθες να παρατηρείς τους γύρω σου!

Άνθρωποι χαμηλού, ή ακόμα και πολύ χαμηλού οικονομικού επιπέδου, που κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να αγοράσουν ένα ακριβό κοστούμι, το οποίο φοράνε παντού, μόνο και μόνο για να πουλήσουν μούρη!

Που καλά καλά, δεν έχουν να φάνε, αλλά χρεώνονται με ότι έχουν και δεν έχουν για να πάρουν ένα μουράτο αμάξι και ας μην έχουν λεφτά ούτε για βενζίνη!

Όπως και ο γνωστός σου με τη Mercedes, που δεν έχει κλιματισμό και ζεματίζεται στην κίνηση της Αθήνας.

Σκέφτεσαι το νεαρόκοσμο που κυκλοφορεί με τα τελευταία IPhone και εκείνο το γερμανό που ήρθε στην Ελλάδα για λίγες μέρες και εντυπωσιάστηκε από τον “κρυφό πλούτο που υπάρχει στην Ελλάδα”, μιάς και κυκλοφορούν τόσα πολλά πανάκριβα κινητά τηλέφωνα..

Κάπως έτσι, πουλάμε μούρη!

Άλλοτε με τις ταυτότητες από το πάγκο του μικροπωλητή στην Ομόνοια, άλλοτε με το χρεωμένο κινητό τηλέφωνο.

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν..