@γράφει η Άννα Μουσογιάννη

Η βασική θεραπεία για την τερατώδη αγωνία μου μην τύχει και με αδικήσουν προήλθε από μια φράση που εξακολουθώ να πιπιλάω σαν καραμέλα στο μυαλό μου “Κανείς δε μου χρωστάει τίποτα”. Δεν έγινα ακριβώς άλλος άνθρωπος. Και πάλι η πρώτη μου αντίδραση είναι αυθόρμητα η ίδια. Θυμώνω κι εξανίσταμαι όποτε βλέπω να με αδικούν ή και να αδικούν άλλους. Τώρα πια έμαθα το μάθημα μου….

Γράφει ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος μεταξύ άλλων στο πρώτο κείμενο από τα 36 συνολικά κείμενα του βιβλίου του ¨Ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί από τις Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ.

Η αλήθεια είναι ότι έχω καιρό αυτό το βιβλίο στα χέρια μου, το έχω διαβάσει και ξεφυλλίσει προσπαθώντας να βρω λέξεις να γράψω την άποψη μου αλλά όσο και να προσπαθώ δεν μπαίνουν σε μια τάξη. Σκέψεις και λέξεις “ατάκτως ερριμμένες” για ένα βιβλίο που έχει να κάνει με έναν πολυδιάστατο άνθρωπο και συγγραφέα με αξιοσημείωτη πορεία στη ζωή του και που έχω την τύχη να γνωρίζω. Ένα βιβλίο που δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μυθιστόρημα ούτε και αυτοβιογραφία. Ένα υπέροχο τετράδιο σκέψεων και διαπιστώσεων σε σημαντικά θέματα, καταστάσεις και σταθμούς του συγγραφέα. Ο συγγραφέας πίσω από τις λέξεις. Ο άνθρωπος μέσα από τις ιστορίες.

Το “Ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί” λοιπόν, είναι μια συλλογή σκέψεων και διαπιστώσεων που άλλαξαν, προς το καλύτερο, τον ρου της ιστορίας της ζωής του συγγραφέα. Δεν είναι ένα βιβλίο αυτοκριτικής καθώς όταν ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος έπιασε την πένα και άρχισε να γράφει, την είχε ήδη κάνει. Είναι ένα βήμα μετά. Κάνοντας zoom out σε ό,τι του έχει συμβεί, παρατηρητής στη δική του ζωή, αποστασιοποιημένος συναισθηματικά όσο το δυνατόν περισσότερο φωτογραφίζει σημαντικές πτυχές και ανθρώπους της ζωής του.

“Ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί” από το Βαγγέλη Ραπτόπουλο! Με λόγο που ΄ρέει ο συγγραφέας μας συστήνεται. Διαβάζοντας τις γραμμές αυτές ήταν σα να ακούω τον ίδιο τον Βαγγέλη να μας μιλάει για τη ζωή του και τις εμπειρίες του με την μετριοφροσύνη που τον διέπει χωρίς ίχνος υπεροψίας. Γιατί τι άλλο θα μπορούσε να είναι ένας συγγραφέας με τέτοια πορεία, με περίπου 30 βιβλία στο ενεργητικό του, που κάποια από αυτά έχουν μεταφραστεί και σε άλλες γλώσσες, κάποια άλλα έχουν μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη και στο θεατρικό σανίδι και όταν του λες (για τη Λούλα συγκεκριμένα) για ένα βιβλίο που διάβαζες εκείνη την περίοδο, πόσο σε είχε εντυπωσιάσει να χαμογελάει αμήχανα. Αυτό΄ το βιβλίο με έφερε επτά περίπου χρόνια πίσω όταν μια ομάδα πέντε ατόμων σε μια αυλή στα Εξάρχεια, κάθε Σάββατο μεσημέρι για ένα χρονικό διάστημα μιλούσαμε με το Βαγγέλη για βιβλία, για τη γραφή, για ιστορίες, μυθιστορήματα και συγγραφείς.

Το βιβλίο αυτό λοιπόν ξεκινάει με τη διαπίστωση του συγγραφέα ότι “κανείς δεν του χρωστάει τίποτα” και πόσο τον απελευθέρωσε αυτή η συνειδητοποίηση. Για χόμπι που απολαμβάνει όπως το κολύμπι και ο χορός. Μας αποκαλύπτει για το βιβλίο αυτό ότι αρχικά :”…δίσταζα να δημοσιοποιήσω τόσο προσωπικά και μύχια πράγματα” για να καταλήξει ότι “δεν υπάρχει πιο ιδιότροπο πράγμα από την αλήθεια. Αυτή είναι η ουσία””. Έπειτα αυτοσαρκάζεται για τα βιβλία του και τις αρνητικές κριτικές που κατά καιρούς έχει εισπράξει που χαρακτηρίζουν έργα του ως πορνογραφικά και απαντάει σε αυτούς. Συνεχίζει μιλώντας μας για τη φιλία του με τον Μένη Κουμανταρέα, το Δημήτρη Νόλλα, για το πώς προέκυψε ο τίτλος του βιβλίου, τη δημιουργική γραφή, για βιβλία και συγγραφείς που αγάπησε και τον επηρέασαν, για φιλίες και ανθρώπους που χάθηκαν και ΄΄άλλους που έμειναν, για το πώς έκοψε το κάπνισμα και για τη φράση της ποιήτριας Σταυρούλας Γάτσου, μέσα σε άλλα, σχετικά με τα βιβλία του ” Σε ευχαριστο΄΄ύμε που τα γραπτά σου δεν είναι απλώς ανατρεπτικά αλλά ταυτόχρονα ανήκουν και στο κυρίαρχο ρεύμα”. Μας μιλάει επίσης για τους γονείς του και τις δύο γυναίκες της ζωής του: την κόρη του και τη γυναίκα του. Και για άλλα πολλά που αξίζει να διαβάσετε.

Το ” Ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί” είναι ένα βιβλίο όπου ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος μας αποκαλύπτει σκέψεις, συναισθήματα. Μιλάει για το νόημα της φιλίας. Την αξία της αυτογνωσίας. Την ουσία του να ζεις τη στιγμή και να μαθαίνεις. Ένα εγχειρίδιο που κάνει τον αναγνώστη να αναρωτηθεί και για τον ίδιο, να ψάξει λίγο βαθύτερα πέρα από την επιφάνεια. Ένα σύγγραμμα για όποιον θέλει να γνωρίσει λίγο καλύτερα το συγγραφέα Βαγγέλη Ραπτόπουλο. Έναν άλλο τίτλο που θα του έδινα και που περικλείει όσα με έκαναν να νιώσω όση ώρα διάβαζα το βιβλίο αυτό είναι: “Συνέντευξη με έναν συγγραφέα” ή το μονολεκτικό τίτλο που κρύβει όμως πολλές αράδες από πίσω ” Συνειδητοποιώντας”. Όπως και να έχει, όποιο τίτλο και να έχει θα σας πρότεινα να το διαβάσετε όχι μόνο όσοι έχετε διαβάσει έργα του αλλά και όσοι δεν έχει τύχει, ειναι το έναυσμα για να ξεκινήσετε. Το σίγουρο είναι ότι τα βιβλία του είναι αυστηρώς ακατάλληλα για κλειστά μυαλά…

Καλή σας ανάγνωση!