#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος

Οι εικόνες στις οθόνες των τηλεοράσεων έχουν κάτι το αποκαρδιωτικό!

Σκληρές εικόνες, από ένα πόλεμο.

Κτίρια βομβαρδισμένα, άμαχοι, γυναίκες και μικρά παιδιά να περιφέρονται με τα λιγοστά τους υπάρχοντα, ότι πρόλαβαν να πάρουν σε μία τσάντα και να προσπαθούν να φύγουν προς την ασφάλεια!

Εικόνες που, κανονικά, δε θα έπρεπε να είναι πρωτόγνωρες, έλα όμως που…. είναι!!

Εδώ και πολλά χρόνια βλέπεις αντίστοιχες εικόνες από μέρη που σπαράσσονται από πολεμικές συρράξεις. Η προσφυγιά είναι προσφυγιά!

Μόνο που εδώ μιλάμε για τον πόλεμο στην Ουκρανία!

Οι εικόνες από αυτό τον πόλεμο, έχουν κάτι το οικείο! Το αγριευτικά οικείο!

Θες επειδή δε μιλάμε για στίφη αλλόδοξων ανδρών, που με τσαμπουκά προσπαθούν να εισβάλουν στη Πατρίδα σου, αλλά για ομόδοξα γυναικόπαιδα, που αφήνουν πίσω τους άνδρες τους, οι οποίοι, σε αντίθεση με τους άλλους, μένουν πίσω να πολεμήσουν υπέρ βωμών και Εστιών.

Θες επειδή βλέπεις πρόσωπα που μέσα στην απόγνωση τους έχουν κάτι το φωτεινό, σε αντίθεση με τις σκοτεινές φυσιογνωμίες των “άλλων”.

Θες επειδή οι τρεις δεκαετίες που η Ελλάδα δέχεται μετανάστες, σου έχουν δείξει πως οι Ουκρανοί και γενικότερα οι του πρώην ανατολικού μπλοκ, σέβονται την Πατρίδα σου και εναρμονίζονται με την κοινωνία, κερδίζοντας έτσι το σεβασμό και εμπιστοσύνη της κοινωνίας, σε αντίθεση με τους άλλους, τους “αλαχουακμπαράδες”, που γκετοποιούνται, αρνούμενοι να αποδεχτούν τα ήθη και έθιμα της χώρας που τους φιλοξενεί, αλλά έχοντας την απαίτηση να επιβάλλουν τους δικούς τους κανόνες!

Τέλος πάντων, οι σκληρές εικόνες από την Ουκρανία έχουν κατακλύσει τις οθόνες!

Ανάμεσα σε αυτές, είναι και εικόνες από καταφύγια στην Ουκρανία!

Όχι. Δεν έφυγαν όλοι! Πολλοί έμειναν πίσω, ίσως λόγω αδυναμίας να φύγουν, ίσως λόγω άρνησης να εγκαταλείψουν τις πόλεις και τα σπίτια τους.

Στα καταφύγια λοιπόν, όπου οικογένειες, σε συντριπτικό ποσοστό γυναικόπαιδα, συνωστίζονται για να προστατευτούν από τους βομβαρδισμούς.

Από τις εικόνες που μεταδίδουν οι τηλεοπτικοί σταθμοί, αχνοφαίνεται κάτι σαν αχτίδα παρηγοριάς!

Φαίνεται πως οι άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, βοηθούν ο ένας τον άλλο, στηρίζουν ο ένας τον άλλο και αλληλοπαρηγοριούνται για το κακό που τους βρήκε!

Δε χρειάζεται πολύ για να καταλάβεις πως μιλάμε για ανθρώπους που είχαν ένα ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο! Κάτι τα ρούχα τους, τα περιποιημένα μαλλιά και νύχια τους, οι τρόποι τους, δείχνουν το επίπεδο τους που κινείται πάνω από το μέσο όρο!

Άνθρωποι όμορφοι, φωτεινοί που ζητούν βοήθεια, χωρίς να την απαιτούν, όπως είχες συνηθίσει από τους “άλλους”!

Κάπου εκεί, ανασύρεται από τα βάθη της μνήμης σου κάτι που σου είχε πει η γιαγιά σου η Πειραιώτισσα τότε στα μικράτα σου, καμιά σαρανταριά χρόνια πριν!

Η γιαγιά, απογοητευμένη από τις πολυκατοικίες που είχαν φυτρώσει παντού στο Πειραιά, στις γειτονιές που είχε μεγαλώσει και την παρεπόμενη αποξένωση που είχε ήδη συμβεί, αναπολούσε τις μέρες του πολέμου του 1940!!

Θυμόταν τότε που έτρεχε με τους άλλους της γειτονιάς στα καταφύγια, για να προστατευτούν από τους βομβαρδισμούς και θυμόταν πόσο “αδελφωμένοι και μονιασμένοι” ήταν τότε!

“Μετά τον πόλεμο παιδί μου και όταν τα πράγματα άρχισαν να στρώνουν, αρχίσαμε πάλι να κοιτάμε ο ένας τον άλλο με μισό μάτι!”

Τότε την είχες μαλώσει τη γιαγιά σου! “Καλά ρε γιαγιά, όλα τα παλιά, όμορφα τα βρίσκεις!”

Ίσως όμως, ο χρόνος να είναι τελικά γιατρός!

Η γιαγιά σου, μετά την επίπληξη που δέχτηκε, θυμήθηκε πως τότε, στο καταφύγιο, ήταν και αυτή με τον παππού, απελπισμένοι! Δεν ήξεραν αν θα βρουν τα σπίτια τους και σε τι κατάσταση θα ήταν!

Αναγνώρισε πως αυτή της η νοσταλγία οφείλεται, εν μέρη και στην αποξένωση της εποχής. Εν μέρη βέβαια, πως τότε ήταν νέα!

Ας κλείσουμε με την ευχή, σε σύντομο χρονικό διάστημα και οι Ουκρανοί να θυμούνται με νοσταλγία τις μέρες στα καταφύγια και ο πόλεμος να είναι απλά μια κακή ανάμνηση.

Αμήν..