@γράφει η ΄Άννα Μουσογιάννη

Οι απωθημένοι έρωτες είναι σαν εύφλεκτο αέριο. Τρυπώνουν στη ζωή σου αόρατοι, καταλαμβάνουν το ζωτικό σου χώρο κι όταν πια τους αντιληφθείς είναι πλέον αργά. Είσαι καταδικασμένος να πεθάνεις. Είτε από ασφυξία είτε από την έκρηξη!

Η συγγραφέας των επιτυχημένων μυθιστορημάτων “Η Πενθερά” και Ολική έκλειψη καρδιάς” Μαρία Παναγοπούλου επανέρχεται δριμύτερη με ένα νέο μυθιστόρημα που στοχεύει στα άδυτα της ψυχής και του μυαλού μας με τον τίτλο ” Το απωθημένο φυγείν αδύνατον” από τις Εκδόσεις Ψυχογιός!

Το μυθιστόρημα αυτό είναι μια διαπίστωση ότι η ίδια η ζωή γράφει τα πιο δυνατά σενάρια και μια ταλαντούχα πένα τα απογειώνει.

Η ιστορία διαδραματίζεται στη Σαντορίνη. Ο Ανάργυρος και η Άννα, ερωτευμένοι και ευτυχισμένοι ετοιμάζονται να επισφραγίσουν τον έρωτα τους με τα δεσμά του γάμου. Η μοίρα όμως έχει άλλα σχέδια καθώς έγινε όπλο στα χέρια της άτεγκτης αδελφής του Ανάργυρου, της  Καλλίστης Σαντοριναίου. Η νύφη τρέπεται σε φυγή και ο γάμος διαλύεται. Ο έρωτας τους έμεινε μισός με άπειρα “γιατί” να ταλανίζουν το  μυαλό του Ανάργυρου.

Όταν όμως κάνεις ερωτήσεις το σύμπαν ακούει και όταν έλθει η κατάλληλη στιγμή φροντίζει να δώσει τις απαντήσεις. Ό,τι μένει μισό είναι βαθύ κόψιμο στην καρδιά και η πληγή δεν επουλώνεται ποτέ. Το παρελθόν επιστρέφει στη ζωή μας με ένα και μόνο σκοπό: να κλείσει μισοτελειωμένες υποθέσεις. Αν δεν κλείσει ο κύκλος, μένει ατελής. Μόνο όταν κλείσει μπορεί να κοπεί ο γόρδιος δεσμός και να απελευθερώσει όσους ήταν αιχμάλωτοι του.

Ο Ανάργυρος,  η Άννα και η Καλλίστη. Θύτες και θύματα συνάμα, πρώτα του ίδιου τους του εαυτού και έπειτα των άλλων. Το υποσυνείδητο παίζει σκληρά παιχνίδια εν αγνοία του συνειδητού και κινεί τα νήματα της ζωής των ηρώων του.

Η συγγραφέας με την πένα της  χρωματίζει μια ιστορία που είναι βγαλμένη από τα σπλάχνα της ίδιας της ζωής. Με λόγο συμπαγή που ρέει παραμένει αμέτοχη καθόλη τη διάρκεια της αφήγησης και αφήνει στην κρίση των αναγνωστών τις πράξεις των ηρώων της. Η ζωή του κάθε ανθρώπου υφαίνεται με ανθεκτικά νήματα, δεν είναι πάντα προδιαγεγραμμένη. Το τέλος το ορίζει το ανθρώπινο χέρι το οποίο είναι ικανό να παρέμβει στο σχέδιο και να κόψει τα νήματα αλλάζοντας τη ροή.

Το βιβλίο αυτό δε μας μιλάει μόνο για τα απωθημένα τα οποία έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία, αλλά και για τα παιχνίδια της ζωής, τις συμπτώσεις που δεν είναι πάντα συμπτώσεις «..όπου ακούς πολλές συμπτώσεις ψάξε γι αυτόν που τις εξυφαίνει», για τη μοίρα αλλά και για το κάρμα που πάντα παραμονεύει και δεν αφήνει κανένα να ξεφύγει από τα δίχτυα του. Μας μιλάει επίσης για τα συναισθήματα που δεν εκφράζουμε και που γίνονται χειροβομβίδες στα χέρια μας. Για το φόβο να αντικρίσουμε με σθένος ό,τι μας τρομάζει. Δεν ξεφεύγεις όμως από τα προβλήματα και τους φόβους σου όταν τρέχεις να ξεφύγεις. Γίνονται άγρια σκυλιά και σε κυνηγάνε μέχρι τελικής πτώσεως. Μυρίζουν το αίμα του φόβου και αγριεύουν ακόμα περισσότερο μέχρι να σε βρουν και να ξεσκίσουν αδυσώπητα το μυαλό και την καρδιά σου. Αν δεν αποτάξεις  ό,τι σε φοβίζει αυτό θάβεται μέσα σου, απλώνεται σα δηλητήριο στη ζωή σου και πετρώνει την καρδιά σου. Η ζωή όμως επειδή αγαπάει τις προκλήσεις θα βρει τον τρόπο για να σε κάνει να φτύσεις το δηλητήριο από μέσα σου. Η πιο σκοτεινή ώρα είναι λίγο πριν την αυγή.

Η πένα της συγγραφέως ακροβατώντας εντέχνως με ακρίβεια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, μιας και το μυθιστόρημα βασίζεται σε αληθινή ιστορία, δημιουργεί ένα ενιαίο πυκνογραμμένο κείμενο και τα όρια μεταξύ των δύο είναι δυσδιάκριτα. Η συνεχής εναλλαγή παρελθόν-παρόν κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο μέχρι την τελευταία σελίδα. Εκτός αυτού είναι σαφές ότι η διήγηση είναι αυτή που ελκύει περισσότερο από το τι πρόκειται να συμβεί καθώς το παιχνίδι των κρυφών πόθων είναι κάτι που μαγεύει τον αναγνώστη.

Η ψευδαίσθηση πως ό,τι δεν ανασύρουμε στη μνήμη μας παύει αυτομάτων να υπάρχει την είχε τυλίξει σαν κουκούλι, προστατεύοντας την από την οδύνη της θύμησης του.

Οι ήρωες, θύτες και θύματα της ίδιας τους της ζωής, θα καταφέρουν άραγε να απαλλαγούν από ό,τι τους βασανίζει; Η Καλλίστη είναι και η ίδια θύμα της αφού από τη μια στιγμή στην άλλη γκρεμίστηκαν τα όνειρα της και η καρδιά της πάγωσε καθώς έπρεπε να τα αναλάβει εκείνη όλα μετά το θάνατο των γονιών της. Νόμιζε ότι με το να χειραγωγεί τις ζωές των άλλων θα ηρεμούσε τις μύχιες σκέψεις της, θα απάλυνε τον πόνο της. Στρουθοκαμηλίζοντας όμως κατάφερε να γίνει, εν αγνοία της, αυτόχειρας της ίδιας της, της ζωής. Η Άννα, ο Ανάργυρος, η Μαιρούλα και η Γλυκερία, πιόνια στην σκακιέρα που η ίδια Σαντοριναίου είχε φτιάξει. Τελικά θα γίνει το ματ ή θα μείνει ακόμα μια παρτίδα σκάκι στη μέση;

“Το απωθημένο φυγειν αδύνατον” είναι ένα βιβλίο που μας μιλάει για τα βαθιά κρυμμένα συναισθήματα που γίνονται σκιές και μας ακολουθούν παντού, ακόμα  και στο φως. Για το κάρμα το οποίο καραδοκεί διότι ό,τι έδωσες θα πάρεις και τίποτα δε μένει ατιμώρητο. Για το φόβο. Τον έρωτα. Το μίσος. Τα πάθη. Τα λάθη.

Ένα μυθιστόρημα με ανατροπές που δίχως άλλο μας αποδεικνύει ότι η ίδια η ζωή μπορεί να γράψει τις πιο δυνατές ιστορίες και σενάρια που ξεπερνάνε ακόμα και τη φαντασία.

Το μυθιστόρημα αυτό είναι για αναγνώστες που δε φοβούνται να κοιτάξουν κατάματα αλήθειες. Ό,τι φοβάσαι να αντιμετωπίσεις θεριεύει ενώ αν κοιτάξεις κατάματα ό,τι σε τρομάζει συρρικνώνεται και απομυθοποιείται. Ας μην ξεχνάμε ότι για όλα υπάρχει λύση, ακόμα και αν αυτή πονάει: « Ό,τι δε λύνεται, κόπτεται» είπε ο Μέγας Αλέξανδρος μπροστά στο γόρδιο δεσμό και αφού έβγαλε το σπαθί του τον έκοψε.

Είναι τελικά τα απωθημένα αποκύημα της φαντασίας μας; Ένα ερώτημα και μια απάντηση που μένει ανοιχτή με την ολοκλήρωση της ανάγνωσης αφήνοντας τον αναγνώστη να βγάλει τα συμπεράσματα του. Και ο έρωτας του Ανάργυρου και της Άννας ήταν αληθινός ή ήταν ένα κράμα απωθημένων που τους κράτησε δέσμιους μια ζωή…ρητορικό το ερώτημα!

Η Μαρία Παναγοπούλου ρίχνει το γάντι και σας προκαλεί…τολμάτε;

Καλή ανάγνωση!

I like the things that you hate
And you hate the things that I like
But it hurts
Honesty’s your church
But sometimes
It’s better to lieI am the vinegar and salt
And you are the oil that dissolves
My frustration
Honesty’s limitation
But sometimes
It’s better to lie