#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος

Είσαι μικρός.

Πολύ μικρός. Είσαι τόσο μικρός, που μόλις έχεις τελειώσει το Νηπιαγωγείο και ξεκινάς στην Πρώτη Δημοτικού!

Εκεί, στα μέσα της δεκαετίας του 1970.

Είναι για σένα, ένας νέος κόσμος που μένει να τον εξερευνήσεις, όσο και αν στην αρχή σε τρομάζει!

Πάνω που είχες καλομάθει με τα άλλα παιδιά του Νηπιαγωγείου, στο οποίο ήσουν το πιό ψηλό παιδί, αν όχι το ψηλότερο, τώρα βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο, στο ίδιο προαύλιο με άλλα παιδιά της ΣΤ΄Δημοτικού, τα οποία ως αρκετά μεγαλύτερα από εσένα, είναι και πολύ ψηλότερα! Τρομάζεις, αλλά μετά συνηθίζεις..

Κάπου εκεί, σε εκείνα τα πρώτα χρόνια του Δημοτικού, στην Α΄ ή Β΄ Δημοτικού, δε θυμάσαι καλά, ήταν εκείνο το μάθημα στο θρυλικό Αναγνωστικό, στο οποίο μάθημα ένας εκ των χαρακτήρων του Αναγνωστικού έπρεπε να προσέξει να μην τον πατήσει το κάρο!

Στο άκουσμα της λέξης “κάρο”, μερικά παιδικά βλέμματα κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με απορία, μη γνωρίζοντας την άγνωστη λέξη!

Κάποιο παιδί πήρε πρωτοβουλία να δώσει εξήγηση, λέγοντας πως “ο θείος μου κάθε φορά που έρχεται από Αμερική, το αμάξι το λέει κάρο”. Προφανώς το παιδάκι δε γνώριζε πως ο θείος του εξελλήνισε τη λέξη car..

Μόνο εσύ! Απ’όλη τη τάξη, μόνο εσύ γνωρίζεις τι είναι το κάρο! Ας είναι καλά ο κυρ Στέλιος ο πλανόδιος μανάβης! Είσαι όμως ντροπαλός και δε παίρνεις πρωτοβουλία να μιλήσεις!

Σε ρωτάει όμως η Δασκάλα, όταν με το βλέμμα της διακρίνει πως ίσως εσύ γνωρίζεις!

Δίνεις τη σωστή απάντηση στην ερώτηση “τι είναι κάρο” και εισπράττεις τον έπαινο της κομψής δασκάλας! Την ερωτεύεσαι! Για κανά μισάωρο ως το διάλειμμα, όπου θα πέσεις απάνω στη Γιώτα, συμμαθήτρια σου που την αγαπάς άμεσα και θέλεις να παντρευτείτε!!

Τη δεκαετία του 1970, τα αυτοκίνητα έχουν πλέον επικρατήσει σε όλους τους τομείς των δραστηριοτήτων, κυρίως δε, στους επαγγελματίες!

Σχεδόν, δεν υπάρχει χασάπης, η μανάβης που να μη διαθέτει ένα ημιφορτηγό, το οποίο εκτελεί και χρέη οικογενειακού αυτοκινήτου.

Εξαίρεση σε αυτό, είναι ο κυρ Στέλιος! Ο πλανόδιος μανάβης, που περνάει καθημερινά από τη γειτονιά, διαλαλώντας με τη στεντόρεια φωνή του τη πραμάτεια του.

Πάνω από το θόρυβο της πόλης και της κοντινής λεωφόρου, ξεχωρίζει ο ήχος από τα πέταλα του μουλαριού που σέρνει το κάρο του κυρ Στέλιου με τα διάφορα καλούδια του πλανόδιου μανάβικου του και με τον ίδιο στο κάθισμα.

Τα παιδιά που παίζουν στο δρόμο, ανάμεσα στα, ελάχιστα ακόμα, αυτοκίνητα σταματούν το παιχνίδι και σπεύδουν να χαζέψουν το άσπρο μουλάρι του κυρ Στέλιου. Ευκαιρία για τον κυρ Στέλιο να κάνει στάση, μπας και φιλοτιμηθεί καμιά μαμά των παιδιών να βγει και να ψωνίσει! Κόλπο που συνήθως, πετυχαίνει!

Μερικά παιδιά, τα πιό θαρραλέα, πλησιάζουν να χαϊδέψουν το ζώο, όταν ο κυρ Στέλιος είναι απασχολημένος με την εξυπηρέτηση κάποιου πελάτη και δε βλέπει. Ή κάνει πως δε βλέπει..

Τα χρόνια περνούν, τα παιδιά μεγάλωσαν και έπαψαν να βγαίνουν για παιχνίδι στους δρόμους της γειτονιάς, αναζητώντας άλλους, “για πιό μεγάλους” τρόπους διασκέδασης. 

Η επόμενη φουρνιά παιδιών, δεν έβγαιναν να παίξουν στους δρόμους, μιάς και τα αυτοκίνητα αυξήθηκαν και ο χώρος για τους ανθρώπους περιορίστηκε. Τα περισσότερα μαζεύονταν παρέες σε σπίτια, όπου έπαιζαν ηλεκτρονικά, ή σε τοπικά πάρκα.

Είμαστε πλέον προς τα μέσα της δεκαετίας του 1980.

Ο κυρ Στέλιος όμως με το κάρο του και το μουλάρι του, εξακολουθούσαν να κάνουν τη τακτική τους περατζάδα. Τι κι αν η πελατεία έχει αραιώσει, αυτός εξακολουθούσε να κάνει τα δρομολόγια του.

Όχι όμως με τη συχνότητα που τα έκανε παλαιότερα..

“Τι τα θες, περνάν τα χρόνια και γερνάμε. Δεν έχουμε τις ίδιες αντοχές με πριν”, λέει σε μία κυρία που του επισημαίνει το αραίωμα των δρομολογίων του.

Το “γερνάμε” πάει προς το μουλάρι του, το οποίο δεν έχει το ίδιο σφρίγος και ζωντάνια που είχε παλιά. Περνάν τα χρόνια..

Εκείνη η εικόνα του κυρ Στέλιου, που έρχονταν κούτσα κούτσα με το κάρο του ανάμεσα στα ολοένα και περισσότερα αυτοκίνητα, είχε κάτι παράταιρο και ταυτόχρονα γραφικό!

Τα τελευταία χρόνια τα δρομολόγια του ήταν όλο και πιό αραιά, πριν σταματήσουν οριστικά και μαζί χαθεί η τελευταία ηχώ από μια άλλη εποχή, όπου η μετακίνηση με κάρα ήταν ο κανόνας..

Στις τελευταίες του εμφανίσεις, λίγο μετα το μισό της δεκαετίας του 1980, θυμάσαι τον κυρ Στέλιο, γερασμένος και αυτός, να περπατάει κρατώντας το ασθμαίνον μουλάρι του από τα γκέμια.

“Για να ξεμουδιάσω”, έλεγε στις ελάχιστες πλέον πελάτισσες του, μη θέλοντας να παραδεχτεί πως ήθελε να ξαλαφρώσει το αγαπημένο του μουλάρι, το συνεργάτη του στην επιχείρηση, από το δικό του βάρος.

Αρκετά χρόνια αργότερα, σε μία μάζωξη που έκαναν οι παλιοί γείτονες της γειτονιάς, αναφέρθηκε και ο κυρ Στέλιος!

Οι παλιοί γείτονες και φίλοι, αντάλλαξαν φωτογραφίες από τη παλιά γειτονιά και σε μία από αυτές, φαίνεται ο κύρ Στέλιος ο μανάβης με το κάρο του!

Η φωτογραφία, αν και έγχρωμη, πρέπει να είναι πολύ παλιά, γιατί αμφότεροι, μανάβης και μουλάρι, φαίνονται ακμαίοι!

Για λίγο, όλοι θυμήθηκαν το πλανόδιο μανάβη της γειτονιάς και πως τον έφαγε ο ανταγωνισμός! Ο άλλος πλανόδιος μανάβης, κυρ Νίκος με το Datsun!

Λογικό είναι να επικρατήσει αυτός με το αμάξι, αφού μπορούσε να έχει πολύ περισσότερα προϊόντα από το κάρο!

Για λίγο, όλοι θυμήθηκαν τον ήχο από τα πέταλα του μουλαριού του κυρ Στέλιου. Αναρωτήθηκαν που να έμενε. Κανείς δεν ήξερε με σιγουριά..

Λίγο αργότερα, επέστρεψαν σε αυτό που έκαναν, ότι κι αν ήταν αυτό. Στην επόμενη φωτογραφία από τη παλιά γειτονιά.

Για λίγο όμως, άκουσες και εσύ τον ήχο από τις οπλές του μουλαριού. 

Σου φάνηκε πως άκουσες και το κυρ Στέλιο αν δίνει προστάγματα..