#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος

  Ήταν ξαφνικό! Δε το περίμενε κανείς..

Κάποια απλή αδιαθεσία που επιδεινώθηκε. Η γυναίκα αν και ηλικιωμένη, έχει περάσει για τα καλά τα ογδόντα, είναι γνωστή για τις δραστηριότητες της, τις καλλιτεχνικές της ανησυχίες δημιουργίες και το οξύ μυαλό της.

Κάποια προβλήματα υγείας που είχε κατά το παρελθόν, έχουν περιορίσει τις μετακινήσεις της, αλλά καθόλου τις δημιουργικές της ικανότητες! Το αντίθετο..

Το γεγονός πως τα τελευταία χρόνια είχαν περιοριστεί οι μετακινήσεις της, την είχαν κάνει να επεκτείνει και εμβαθύνει τις καλλιτεχνικές της ανησυχίες και δημιουργίες.

Όσο για το μυαλό της, παρά το προχωρημένο της ηλικίας της, κάθε άλλο παρά έδειχνε σημεία κόπωσης! Χαιρόσουν να συζητάς μαζί της..

Εδώ και μία δεκαετία είχε αφήσει το σπίτι της στο πολύβουο Κέντρο και είχε πάει να μείνει με την οικογένεια της αγαπημένης της θυγατέρας που ήταν και το μοναχοπαίδι της, που έμενε σε ένα προάστιο.

Τον πρώτο καιρό, αυτός ο ανεξάρτητος και περήφανος άνθρωπος, είχε τύψεις γιατί νόμιζε πως θα επιβαρύνει την οικογένεια με τη φροντίδα που θα χρειάζεται.

Της πήρε ελάχιστες εβδομάδες για να εμπεδώσει μία συγκινητική αλήθεια.

Πως η οικογένεια της πολυαγαπημένης της θυγατέρας, ιδίως οι δύο εγγονές της, την αντιμετώπισε ως ένα νέο μέλος που ήρθε να συμπληρώσει και εμπλουτίσει το σπιτικό τους.

Εκεί, βρήκε κάτι που είχε αρχίσει να της λείπει στο Κέντρο.

Βρήκε παρέα για τις καλλιτεχνικές της δημιουργίες. Βρήκε επίσης και νέο κοινό για εκπαίδευση στη δημιουργία καλλιτεχνημάτων, στο πρόσωπο των δύο εγγονών της, που αμέσως την περιέβαλαν με αγάπη και αφοσίωση..

Κάπως έτσι, χωρίς καλά καλά να το καταλάβουν, πέρασε μία δεκαετία στο σπίτι της κόρης της.

Εκεί είδε τις εγγονές της να μεγαλώνουν και από ανέμελα εφηβάκια να γίνονται όμορφες, μορφωμένες και προκομένες κοπέλες.

Αυτή τη δεκαετία, έζησε μέσα σε κολυμπήθρες αγάπης και νοιαξίματος, ιδίως από τις δύο εγγονές της, που κάθε ώρα και λεπτό νοιάζονταν για την πολυαγαπημένη τους γιαγιά και που τον ελεύθερο χρόνο τους προτιμούσαν να τον περνούν με τη γιαγιά τους παρά με συνομήλικους φίλους τους..

Κάπως έτσι, με αγάπη και δημιουργικότητα, έφτασε εκείνη η μέρα, όπου ξαφνικά εισήχθη στο νοσοκομείο!

Για κάτι που στην αρχή φαίνονταν απλό! Μόνο που το προχωρημένο της ηλικίας της, κάνει πολλές φορές τα απλά, πολύπλοκα..

Μέχρι που ήρθε η είδηση που όλοι απεύχονταν!

Η γυναίκα, απεβίωσε! Έσβησε..

Σπαραγμός! Η θυγατέρα της και οι εγγονές της, ανήμπορες να αποδεχθούν την τόσο σκληρή είδηση, κατέρρευσαν σε κλάματα και λυγμούς!

Στην εξόδιο ακολουθία τα ίδια! Απαρηγόρητες έκλαιγαν, όλες μαζί ένα κουβάρι κορμιά που σπαράσονταν στο κλάμα και τις κραυγές οδύνης!

Η λατρεμένη τους γιαγιά, η γιαγιάκα τους δεν είναι πιά εκεί!

Δεν θα είναι ποτέ ξανά στη πολυθρόνα της να σκαλίζει με τα χεράκια της πανέμορφες δημιουργίες, που μετά χάριζε σε γνωστούς και φίλους!

Δεν θα είναι ποτέ ξανα εκεί να συζητά με φίλους επισκέπτες για τη πολιτική κατάσταση και τη πορεία της οικονομίας.

Κοινός παρονομαστής του σπαραγμού τους, το ξαφνικό του ολέθριου γεγονότος!

Έτσι ξαφνικά! Χωρίς να προλάβει να τους αποχαιρετήσει, Να τους προετοιμάσει έστω!

Στο κοιμητήριο…

Εκεί, που καταλήγουμε όλοι. Στο κοιμητήριο..

Προχωράς στη σειρά με τους υπόλοιπους, προς το σημείο ενταφιασμού της, προκειμένου να αφήσεις ένα λουλούδι και να αποτίσεις Φόρο Τιμής προς τη γυναίκα, μητέρα και γιαγιά που μόλις ενταφιάστηκε.

Λίγο προτού φτάσεις στο μνήμα, το βλέμμα σου πέφτει σε κάτι που προς στιγμή σε αποσυντονίζει!

Η ματιά σου πέφτει στο διπλανό τάφο. Η φωτογραφία της θανούσης, παγιδεύει το βλέμμα σου!

Μία κοπέλα!

Μία κοπέλα, όχι πάνω από είκοσι πέντε ετών, είναι θαμμένη εκεί! Ο τάφος φρέσκος! Λίγων ημερών.

Αυτόματα θυμάσαι τη πενηντάρα, μαυροφορεμένη γυναίκα, που πριν λίγα λεπτά σπάραζε στο κλάμα πάνω από το μνήμα της κοπέλας! Η μάνα της..

Τραβάς το βλέμμα σου, τη στιγμή που ένα αίσθημα ανημπόριας και απελπισίας πάει να σε κυριεύσει!

Στρέφεις τη προσοχή σου στο τάφο της ηλικιωμένης γυναίκας, που μόλις κηδεύτηκε. Βλέπεις το πόνο και δυστυχία αποτυπωμένες στα πρόσωπα της κόρης και των εγγονών της.

Όταν ηρεμήσουν, θα συνειδητοποιήσουν μια αλήθεια.

Πως η μητέρα και γιαγιά τους, έφυγε όπως επιθυμούμε να φύγουμε όλοι.

Σε μεγάλη ηλικία, με τα μυαλά της στη θέση τους, δραστήρια και δημιουργική, μέχρι το τέλος και το κυριότερο, πλημμυρισμένη από αγάπη και στοργή!

Θα δουν πως, η γυναίκα δε ταλαιπωρήθηκε στο “φευγιό” της και δε τους ταλαιπώρησε!

Απλά, κοιμήθηκε γαλήνια..

Άλλωστε, δεν έφυγε.

Οι αγαπημένοι μας ζουν για πάντα εντός μας. Στις καρδιές και στις μνήμες μας.

Άσε που η συγκεκριμένη έχει αφήσει παντού θύμησες!

Τις πανέμορφες καλλιτεχνικές της δημιουργίες!

Μακάρι και άλλοι να φεύγουν έτσι.

Ο πόνος θα περάσει και η ζωή θα συνεχιστεί.

Στο τέλος, αυτό που μένει είναι η ενέργεια που αφήνουμε πίσω μας.

Η αγάπη..