#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος

  Έχει μπει για τα καλά ο Μάϊος. Προχωρά προς τα μέσα του και βρίσκεσαι, όπως τα τελευταία χρόνια, στο ξενοδοχείο, εργαζόμενος για τη τουριστική περίοδο.

Για τη “Σεζόν”..

Είναι μέσα της δεκαετίας του 1990 και είσαι ήδη παλιός στο χώρο των ξενοδοχείων. Θεωρείσαι πλέον, “έμπειρος” ξενοδοχοϋπάλληλος.

Το πόστο που δουλεύεις, είναι στη τραπεζαρία του ξενοδοχείου. Εκεί που οι πελάτες, κατά κανόνα βορειοευρωπαίοι, παίρνουν το πρωινό, το μεσημεριανό και το δείπνο τους.

Κάθε χρονιά, παραμονές σεζόν, νιώθεις την έξαψη της επικείμενης τουριστικής περιόδου! Περιμένεις με ανυπομονησία την έναρξη της τουριστικής σεζόν. Βιάζεσαι να αναλάβεις το πόστο σου στο ξενοδοχείο, να αρχίσεις να κερδίζεις λεφτά.

Λεφτά τα οποία χρηματοδοτούν τη δική σου τουριστική περίοδο. Τη δική σου σεζόν..

Εσύ, σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία των υπόλοιπων ξενοδοχοϋπαλλήλων, δουλεύεις για το κέφι σου. Για τα γούστα σου!

Δουλεύεις για να πληρώνεις το σπίτι σου, στο οποίο δε βάζεις συγκάτοικο για να μοιράζεστε τα έξοδα. Αυτή τη παροιμία “μοναχός σου χόρευε και όσο θέλεις πήδα”, την εφαρμόζεις στη κυριολεξία.

Δουλεύεις επίσης, για τα ποτά σου, στις καθημερινές σου εξόδους, τις βενζίνες που καις στις καθημερινές σου εξορμήσεις στις παραλίες του νησιού.

Δουλεύεις και για τα ταξιδάκια που κάνεις το Χειμώνα σε ευρωπαϊκές χώρες, επισκεπτόμενος κοπέλες, γνωριμίες της σεζόν..

Που και που σε κατακρίνουν συνάδελφοι σου στο ξενοδοχείο, που δε κρατάς καβάτζα και τα τρως όλα σου τα λεφτά, αλλά δε τους πολυδίνεις σημασία.

Εσύ κάνεις τη ζωή που ονειρευόσουν στην εφηβεία σου. Αυτοί, έχουν μείνει με τα απωθημένα.

Απωθημένα, που κάποτε σκάνε στα μούτρα. Νόμος..

Εφέτος όμως, είναι διαφορετικά.

Εφέτος, δε νιώθεις την ίδια έξαψη με άλλες χρονιές.

Εφέτος, νιώθεις λίγο βαρύς. Λίγο σα να σέρνονται τα πόδια σου. Σα να κάνεις αγγαρία ένα πράμα..

Κάτι σε χαλάει. Δε ξέρεις τι είναι, αλλά νιώθεις σα να σου ξινίζει κάτι.

Παρατηρείς επίσης και κάτι ακόμα.

Παρατηρείς πως το φλερτ με τις τουρίστριες δε σε συναρπάζει πιά! Μια απ’τα ίδια σκέφτεσαι. Έχεις την αίσθηση ξαναζεσταμένου φαγητού.

Το ίδιο και στις νυχτερινές σου εξορμήσεις – μπαρότσαρκες από τα γνωστά σου στέκια. Μιά απ’τα ίδια.

Η αναζήτηση και εξεύρεση νέων στεκιών δεν αλλάζει τη βαριεστημένη αίσθηση.

Νομίζεις πως απλά, αυτή η ζωή σου τελείωσε.

Κάπως έτσι είναι, αλλά και πάλι..

…υπάρχει και κάτι ακόμα. Δε ξέρεις τι είναι, αλλά το νιώθεις. Κάτι που σε “χαλάει”.

Εκείνο το πρωινό, φτάνεις στο ξενοδοχείο, στη δουλειά σου, χτυπάς τη κάρτα στο θυρωρείο και πας να αναλάβεις το πόστο σου.

Προορισμός, η κουζίνα, όπου γίνεται η γενικότερη προετοιμασία.

Στη τραπεζαρία ήδη υπάρχει ο πρωινός μπουφές, όπου οι πελάτες εξυπηρετούνται και η απαίτηση για σερβιτόρους εκεί, είναι ελάχιστη.

Οι περισσότεροι είναι στη κουζίνα, όπου κάνουν άλλες δουλειές.

Μία από αυτές, είναι το καθάρισμα και γυάλισμα των μαχαιροπήρουνων.

Η ώρα περνάει, ο κάθε σερβιτόρος και βοηθοί, μοιράζουν μαχαιροπήρουνα και τα γυαλίζουν.

Η μοιρασιά γίνεται δίκαια. Ή τουλάχιστον, αυτό πρέπει να είναι. Δίκαια..

Κάποια στιγμή, υπάρχει ένταση. Ακούγονται φωνές. Δύο συνάδελφοι λογοφέρνουν. Τσακώνονται!

Η προσοχή, αναπόφευκτα, στρέφεται απάνω τους. Ο λόγος του καυγά τους;

Το γεγονός πως η μία καθάρισε λιγότερα μαχαίρια από την άλλη!

Αυτή που καθάρισε τα περισσότερα, κατηγορεί την άλλη πως λουφάρει εις βάρος της!

Στη διαμάχη επεμβαίνουν και οι περισσότεροι από τους παρευρισκόμενους.

Τη λύση τη δίνει ένας από αυτούς. “Ας τα μετρήσουμε” λέει και η πρόταση του εισακούεται..

Λίγα λεπτά αργότερα, και υπάρχει ετυμηγορία. Όντως, η καταγγέλλουσα έχει δίκιο! Η άλλη σκούπισε τριάντα μαχαίρια λιγότερα!

Παρατηρείς το περιστατικό και είσαι ταυτόχρονα αποστασιοποιημένος και εκστασιασμένος!

Αυτό είναι!

Βρήκες την απάντηση στην ερώτηση, “γιατί φέτος σέρνεσαι”;!

Μα ο λόγος είναι αυτός!

Πλέον, χόρτασες τα απωθημένα των προηγούμενων ετών και τώρα που έκατσε η χρυσόσκονη της εκστατικής καλοπέρασης, βλέπεις καθαρά την αλήθεια του εργασιακού σου περιβάλλοντος!

Βλέπεις ανθρώπους που τσακώνονται και χαλάνε τη μέρα τους για μερικές δεκάδες μαχαιροπήρουνα! Άτομα που τσακώνονται για τη μοιρασιά της χαμαλίλας!

Χαμάληδες, με συμπεριφορά και αντίληψη χαμάλη!

Αργότερα σπίτι σου, κοιτάς το καθρέφτη του μπάνιου και νιώθεις ευγνώμων!

Ευγνώμων που, αν και εργάζεσαι σα χαμάλης σε μία άκρως χειρωνακτική εργασία, δεν απέκτησες τη νοοτροπία του χαμάλη!

Είσαι ευγνώμων, που όλα αυτά τα χρόνια που εργάζεσαι σε αυτό το χώρο, πέρασες όσο καλύτερα μπορεί να περάσει κάποιος και δε τσιγκουνεύτηκες τη καλοπέραση!

Είσαι ευγνώμων, γιατί αυτά τα χρόνια δημιούργησες τη δική σου περιουσία! 

Δημιούργησες εμπειρίες!!

Όμως, δε μπορείς να μείνεις άλλο εκεί. Σου τελείωσε, απλά..

Αποφάσισες πως φέτος θα είναι η τελευταία σου σεζόν που δουλεύεις στα ξενοδοχεία.

Τέλος, είσαι ευγνώμων που για κάποια χρόνια δούλεψες με αυτούς τους ανθρώπους.

Άνθρωποι που αγωνιούν για τα μικρά, για τα ελάχιστα!

Αυτοί οι άνθρωποι, σε βοήθησαν να αποκτήσεις μέτρο.

Πάμε για άλλα, σκέφτεσαι και ένας νέος κόσμος ανοίγεται μπροστά σου..