#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος

Στο νησί για Σεζόν.

Έτσι λέγεται στην αργκό των εργαζομένων στο τουρισμό. “Πάω για σεζόν”, λένε, εννοώντας τους μήνες που θα εργαστούν σε επιχειρήσεις εποχικού χαρακτήρα, λόγω τουρισμού.

Έτσι και τότε. Ήταν η τελευταία σου φορά που είχες πάει για σεζόν, μόνο που εκείνη τη φορά είχες επιλέξει να αποφύγεις τα, έως τότε οικεία σου, ξενοδοχεία και είχες βρει δουλειά στο κεντρικότερο και τουριστικότερο σημείο του νησιού. Σε εστιατόριο στη κεντρική πλατεία της Παλιάς Πόλης! Ένα από τα κεντρικότερα και πλέον γνωστά σημεία της Ευρώπης!

Έτσι και εκείνη τη σεζόν, είχε ξεκινήσει η δουλειά από αρχές Απριλίου και θα τράβαγε έως τα τέλη Οκτωβρίου. Είχες ήδη βαρεθεί εκείνη τη ζωή. Σου είχε τελειώσει.

Ήταν εκείνη τη σεζόν που κάποια στιγμή υποσχέθηκες στον εαυτό σου πως θα ακολουθήσεις άλλο βιοποριστικό μονοπάτι.

Υπόσχεση που τελικά τήρησες..

Οι εβδομάδες πέρναγαν και ως συνήθως, δεν άργησε να έρθει η μέρα που….. χάνεις τις μέρες!

Όταν η κάθε μέρα είναι ίδια με τη προηγούμενη, χωρίς να ξεχωρίζουν Κυριακές, Σαββατοκύριακα και αργίες, φτάνει η στιγμή που “χάνεις τις μέρες”. Που δε ξέρεις δηλαδή, τι μέρα είναι σήμερα!

Ακολουθείς πιστά το καθημερινό σου τελετουργικό, το ίδιο σχεδόν που τηρείς από τη πρώτη φορά που με άκρατο ενθουσιασμό ξεκίνησες να δουλεύεις για πρώτη φορά στη “Σεζόν”.

Ξεκινάς το πρωί για δουλειά, μετά παραλία, σπίτι για ξεκούραση, πάλι δουλειά και αργότερα το βράδυ κανά μπαράκι και γενικά χαλαρά.

Η μονοτονία των ημερών σπάει από τα διάφορα δρώμενα στη πλατεία της Παλιάς Πόλης.

Που και που τη προσοχή σου τραβάνε άνθρωποι πολύ διαφορετικοί από αυτό που έχεις συνηθίσει.

Άνθρωποι ερχόμενοι από τις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, που έρχονται για να θαυμάσουν τις ομορφιές του νησιού, ο καθένας κουβαλώντας μαζί και τις συνήθειες της Πατρίδας του, που μερικές φορές μπορείς να διακρίνεις. 

Από διαφορετικό ρουχισμό από αυτό που έχεις συνηθίσει, μέχρι και διαφορετικούς τρόπους που τρώνε το φαΐ τους.

Έτσι και εκείνη τη μέρα. Στη πλατεία..

Εκείνη τη μέρα, εξυπηρετούσες πελάτες στο μαγαζί, όταν με την άκρη του βλέμματος σου διακρίνεις κάτι διαφορετικό στο συντριβάνι της πλατείας. Κάτι που σου φάνηκε περίεργο.

Κοιτάς καλύτερα. Όχι, δεν είναι μια παρέα μουσικών που παίζουν κάποιο μουσικό κομμάτι, ούτε κάποια παρέα μεθυσμένων, στο καταμεσήμερο, σκανδιναβών που βουτάνε ολόγυμνοι στα νερά του συντριβανιού!

Μια παρέα είναι στο συντριβάνι και όντως, κάτι στήνει. Κάποιο χάπενινγκ. Περίεργη παρέα είναι όμως αυτή. Περίεργοι άνθρωποι, τουλάχιστον με τη πρώτη ματιά.

Δε μοιάζουν με τουρίστες..

Αρκετοί από τα γύρω μαγαζιά και από το δικό σου, στέκονται και κοιτούν με περιέργεια. Κάτι ετοιμάζει αυτή η παράξενη παρέα.

Τους κοιτάς και εσύ. Τους παρατηρείς.

Είναι επτά, οκτώ άτομα, ανάμεσα τους και μερικές κοπέλες, ηλικιακά περίπου στη δεκαετία των είκοσι. Ξεχωρίζεις έναν άνδρα, σαφώς εξηντάρη! Όλοι τους είναι σχεδόν ρακένδυτοι.

Κάποια στιγμή, ακούγεται ο ρυθμός από ένα τουμπερλέκι, που το παίζει ένας νεαρός της παρέας.

Ο μεγάλος, ο εξηντάρης, ακολουθεί το ρυθμό με ένα φλάουτο.

Άλλοι δύο από την παρέα χτυπούν ρυθμικά παλαμάκια και οι κοπέλες χορεύουν!

Χορεύουν με μικρά και υπολογισμένα χοροπηδητά, κάνοντας τα ράστα μαλλιά της μιανής να ταλαντεύονται έντονα!

Η άλλη έχει μια μπαντάνα δεμένη στο κεφάλι της.

Ράστα είναι και τα μαλλιά ενός νεαρού, από αυτούς που χτυπάνε παλαμάκια.

Οι κοπέλες, ενόσω χορεύουν, ή εν πάσει περιπτώσει, αυτό που κάνουν, ανοίγουν τη περιφέρεια δράσης τους και πλησιάζουν ολοένα και πιό κοντά στο κόσμο που έχει σταθεί για να δει τι γίνεται.

Πλησιάζουν και εσένα. Δε χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να διακρίνεις τα εξανθήματα στα πόδια της μιάς και τις κοκκινίλες στο δέρμα της άλλης..

Μια προσεκτικότερη ματιά στους υπόλοιπους. Βρώμικοι, ταλαιπωρημένοι και σκελετωμένοι..

Δεν άργησε να σκάσει μύτη και ένας άλλος της παρέας, με ένα ταλαιπωρημένο και μισοτσαλακωμένο μεταλλικό τασάκι και να κινείται ανάμεσα στους θεατές αναζητώντας ένα κάποιο αντίτιμο για το….. θέαμα!

Λίγο αργότερα μαθαίνεις περί τίνος πρόκειται.

Πρόκειται για….. Ταξιδευτές!

Για ανθρώπους που ταξιδεύουν από μέρος σε μέρος και από χώρα σε χώρα και στήνουν τέτοια σκηνικά για να βγάλουν τα έξοδα τους. Ή τουλάχιστον, αυτό προσπαθούν να κάνουν…

Όταν ήσουν πιτσιρικάς, εκεί γύρω στα τέλη Δημοτικού, αρχές Γυμνασίου, κάπου είχες ακούσει και ίσως διαβάσει ιστορίες για ταξιδευτές.

Ίσως να είχες δει και μερικές εικόνες ταξιδευτών.

Εικόνες με καλοθρεμμένους, καθαρούς και χορτάτους στο βλέμμα ανθρώπους, που περιδιαβαίνουν τις χώρες συλλέγοντας εμπειρίες και ερεθίσματα!

Στις ιστορίες αυτές, οι ταξιδευτές τυγχάνουν θερμής υποδοχής από τους ντόπιους. Υποδοχή που γρήγορα μεταφράζεται σε φιλοξενία στα σπίτια και στα βαρυφορτωμένα από ντόπιες λιχουδιές τραπέζια τους..

Ουδεμία σχέση δηλαδή με τη σχεδόν άθλια και σίγουρα κακομοιρίστικη όψη και φυσιογνωμίες των φουκαράδων που κάνουν διάφορα καραγκιοζιλίκια μπάς και βγάλουν κανά δυό σάντουιτς!

Αργότερα οι υποψίες σου επιβεβαιώνονται, όταν τους βλέπεις να στήνουν κάτι άθλια κουρελιασμένα αντίσκηνα σε ένα οικόπεδο, για να βγάλουν τη νύχτα.

Στεναχωριέσαι. Μία φαντασίωση των παιδικών σου χρόνων, αποδομήθηκε..

Στη μνήμη σου έρχονται εικόνες από παρόμοιες παρέες ταξιδευτών. Τόσα χρόνια, η εικόνα είναι ίδια.

Ταλαιπωρημένοι και μίζεροι, προσπαθούν να βγάλουν τη μέρα με πενταροδεκάρες, πολλές φορές ακόμα και με μικροκλοπές.

Άνθρωποι, συνήθως γύρω στα είκοσι, με μερικές εξαιρέσεις, που γρήγορα το μετανιώνουν και επιστρέφουν στη ζωή που άφησαν πίσω τους, μιάς και η πραγματικότητα διαφέρει από τις όμορφες περιγραφές των βιβλίων.

Αναρωτιέσαι αν αυτοί οι άνθρωποι τελικά απολαμβάνουν τα ταξίδια τους.

Την απάντηση τη ξέρεις..

Όχι. Αυτή η ζωή δεν έχει τίποτα το ελκυστικό.

Όταν θες να πας κάπου, ένα ταξίδι ας πούμε, θα το κάνεις σωστά. Όσο πιό σωστά μπορείς.

Θα κάνεις μια αποταμίευση και θα πηγαίνεις κυριλέ, στο ξενοδοχείο, ή στο ενοικιαζόμενο δωμάτιο…

…και θα κάνεις μπάνια! Πολλά μπάνια!

Η ψώρα και η βρώμα στα κορμιά των ταξιδευτών, έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη σου..