#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος

Είναι από εκείνες τις παλιές ελληνικές ταινίες, που έχεις δει εκατοντάδες φορές στη τηλεόραση.

Που νομίζεις πως θα βαρεθείς να ξαναδείς, αλλά κάθε φορά που τη πετυχαίνεις στη μικρή οθόνη, σα μάγισσα που σου έχει κάνει ξόρκι, σε τραβά και τη βλέπεις άλλη μία φορά!

Είναι βράδυ και έχεις πάρει τη θέση σου στο καναπέ.

Χαλαρώνεις, ύστερα από ένα καλό ντους που έχει διώξει όλη τη βρώμα και την περισσότερη ένταση της ημέρας.

Μιας δύσκολης μέρας..

Μία δύσκολη μέρα, που διαδέχθηκε πολλές δύσκολες μέρες που προηγήθηκαν τους τελευταίους μήνες.

Η Αναδουλειά και η παρεπόμενη οικονομική ανασφάλεια είναι ο κύριος λόγος της δυσκολίας των ημερών.

Σκέφτεσαι πως έχεις περάσει και πολύ χειρότερα.

Σκέφτεσαι πως και αυτή η δυσκολία θα περάσει και θα έρθουν καλύτερες μέρες.

Δεν είσαι σίγουρος από που αντλείς αυτή σου την αισιοδοξία και βεβαιότητα.

Ναι, εντάξει. Το ότι έχεις περάσει τεράστια ζόρια στο παρελθόν, σου δίνει μια σιγουριά. Αν μη τι άλλο, θυμάσαι τα λόγια του ποιητή : “Να μη λυπάσαι αυτούς που κάποτε καταστράφηκαν. Είναι οι μοναδικοί που σίγουρα κατέχουν τη τέχνη της επιβίωσης”.

Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων..

Δεν είσαι όμως και πολύ σίγουρος πως οι προηγούμενες καταστροφές σου είναι η πηγή της αισιοδοξίας σου.

Κάτι δε κολλάει, σκέφτεσαι.

Διώχνεις τη σκέψη και πιάνεις το τηλεχειριστήριο της τηλεόρασης.

Κάνεις ζάπινγκ, από κανάλι σε κανάλι. Υπάρχουν μερικές αμερικάνικες ταινίες που θα παίξουν αργότερα, που σου τραβούν το ενδιαφέρον. Μάλλον θα δεις κάποια από αυτές.

Ξαφνικά, πέφτεις σε μία γνώριμη εικόνα! Σε μία ταινία από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο!

Αμέσως καταλαβαίνεις ποιά ταινία είναι. 

Πρόκειται για τη “Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο”.

Τη ταινία την έχεις δει άπειρες φορές, αλλά σαν υπνωτισμένος, αφήνεις το τηλεχειριστήριο στο τραπέζι και χαλαρώνεις ακόμα περισσότερο στον καναπέ, παρακολουθώντας τη τόσο οικεία ταινία..

Στην ταινία, ο ένας εκ των χαρακτήρων που τον υποδύεται ο Βασίλης Αυλωνίτης, αρρωσταίνει και ο κολλητός του, που τον υποδύεται ο Μίμης Φωτόπουλος, προσπαθεί με κάθε τρόπο να τον βοηθήσει.

Φτάνει η σκηνή που ο γιατρός που εξέτασε τον άρρωστο, βλέποντας το έντονο ενδιαφέρον και ανησυχία του κολλητού του και συγκατοίκου του, τον ρωτά τι σχέση έχουν.

Αν είναι, συγγενής. Αδελφός.

Ο κολλητός, απαντά πως είναι κάτι ανώτερο από αυτό. Πως είναι….. φίλος!

Φίλος! Περισσότερο από Πατέρας, αδελφός και γενικά, συγγενής!

Φίλος!!

Τινάζεσαι από τη θέση σου στον καναπέ, έκπληκτος!

Αυτό είναι, σκέφτεσαι!

Αυτή είναι η πηγή της αισιοδοξίας σου!

Είναι αυτοί οι δύο τρεις φίλοι, που ξέρεις πως σε στηρίζουν και σε ενθαρρύνουν!

Είναι αυτοί που σου δίνουν κουράγιο και που με τον τρόπο τους σου δείχνουν πως “είναι εδώ”!

Κοιτάς την οθόνη της τηλεόρασης, αλλά δε βλέπεις!

Το μυαλό σου τρέχει και θυμάται περιπτώσεις που εσύ ήσουν στη θέση του στηρίγματος.

Ακόμα έχεις την υπέροχη αίσθηση του να προσφέρεις βοήθεια και στήριγμα σε ένα φίλο που τραβάει ζόρι!

Όλα όσα έχεις, είναι υπό αίρεση. Μπορεί να χαθούν από τη μία στιγμή στην άλλη.

Οι φίλοι όμως, οι πραγματικοί φίλοι, δε χάνονται!

Ούτε η εκτίμηση που τρέφετε ο ένας για τον άλλο.

Ηρεμείς και απολαμβάνεις την υπόλοιπη ταινία! Τελικά, ο άρρωστος με τη βοήθεια του φίλου του θεραπεύτηκε και όλα πήγαν καλά.

Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκες τόσο καλά, όσο δεν είχες κοιμηθεί εδώ και πολύ καιρό.

Όλα θα πάνε καλά…