@γράφει η Άννα Μουσογιάννη

«Ο άντρας με τις κούκλες», το νέο μυθιστόρημα της Ιφιγένειας Τέκου από τις Εκδόσεις Ψυχογιός ήλθε για να μείνει χαραγμένο στο μυαλό μας.

«Ο άντρας με τις κούκλες» είναι ένα πολυσυλλεκτικό μυθιστόρημα καθώς μας ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, στη μεταπολεμική Ιταλία. Είναι ένα ψυχογράφημα ανθρωπίνων σχέσεων. Είναι ένα βιβλίο μυστηρίου καθώς μας δείχνει κομμάτια σκέψεων του δολοφόνου χωρίς όμως να τον αποκαλύψει από την αρχή. Είναι μια βουτιά στα μύχια της ψυχής μας. Είναι ένα ανατριχιαστικό θρίλερ. Είναι, δίχως άλλο, μια ιστορία που κόβει την ανάσα.

Η ιστορία διαδραματίζεται στη Νότια Ιταλία, μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Οι ήρωες μεταξύ τους συνδέονται με αόρατα νήματα και οι ζωές τους κινούνται παράλληλα με τον άνδρα με τις κούκλες του οποίου η ταυτότητα θα μας αποκαλυφθεί στο τέλος της ιστορίας όπου και θα μπει και το τελευταίο κομμάτι του παζλ της αφήγησης μαζί με τη σύνδεση των ηρώων. Κεντρική ηρωίδα είναι η Αλεμίνα και οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές πλαισιώνουν τη ζωή της. Ο Άγγελος, ο Κωνσταντίνος, ο Χρήστος, η Οριάνα, ο Φιλλιπος, ο Αντόνιο, ο Νικολό και ένας αριθμός ακόμα ανθρώπων που ο καθένας βάζει το δικό του κομμάτι του παζλ στην ιστορία.

Με γραφή που θυμίζει κέντημα με χιλιάδες χρώματα πάνω του και ροή που τρέχει, το μυθιστόρημα αυτό καθηλώνει τον αναγνώστη από τις πρώτες σελίδες. Χωρισμένο σε μικρά κεφάλαια κάνει πιο δελεαστική την ανάγνωση ενώ  με σταθερό τέμπο, καθώς η αφήγηση προχωράει, η ένταση ολοένα και αυξάνεται.Η διάσπαρτη χρήση της ντοπιολαλιάς βοηθάει το αναγνώστη να οικειοποιηθεί την ιστορία. Η συγγραφέας σκιαγραφεί  αληθοφανείς ήρωες που κάποιοι από αυτούς θα θέλαμε να ανήκουν αποκλειστικά και μόνο στη σφαίρα της φαντασίας παρόλο που υπάρχουν και ζουν ανάμεσα μας. Μας συστήνει τον καθένα χωριστά χωρίς να έχει σκοπό να δικαιολογήσει τις πράξεις τους αλλά περισσότερο για να αποκτήσουμε ολοκληρωμένη εικόνα στο μυαλό μας. Ενώ εστιάζει περισσότερο στις πράξεις και τις σκέψεις τους παρά στα εξωτερικά χαρακτηριστικά τα οποία έχουν μόνο το ρόλο για να έχουμε μια εικόνα του καθένα. Έτσι, καθώς η ανάγνωση προχωράει, σταδιακά ο αναγνώστης μπαίνει όλο και περισσότερο πιο βαθειά στη ροή της ιστορίας.

Η Ιφιγένεια Τέκου, με το μυθιστόρημα «Ο άντρας με τις κούκλες» φωτίζει τη σκοτεινή όψη του νομίσματος και αποκαθηλώνει ιδέες, πρόσωπα και καταστάσεις που συνήθως προβάλλονται και κρυσταλλώνονται στο μυαλό μας ως δεδομένο. Έτσι, δεν υπάρχει μόνο η καλή μητέρα που θυσιάζεται για το παιδί της. Υπάρχει και αυτή που γυρίζει την πλάτη στο παιδί της δίνοντας προτεραιότητα στις δικές της ανάγκες. Αυτή που δεν την ενδιαφέρει το όφελος του παιδιού της. Υπάρχουν και οι γονείς που ξεχωρίζουν τα παιδιά τους και δεν είναι δίκαιοι. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι αμιγώς κακοί και δεν έχουν ίχνος καλοσύνης μέσα τους. Υπάρχουν και αυτές οι ερωτικές σχέσεις που δεν βασίζονται στον τρελό έρωτα αλλά πηγάζουν από τον αλληλοσεβασμό και την εμπιστοσύνη. Είναι αυτή η αγάπη που σε πολιορκεί αργά και σταθερά μέχρι να σε κερδίσει ολοκληρωτικά. Θεριό ανήμερο είναι ο άνθρωπος που άλλοτε είναι πλήρως υποταγμένο στην ανθρώπινη φύση του και άλλες πάλι επαναστατεί κάνοντας πράξεις που δεν έχουν καμία λογική. Και τα λάθη δε διορθώνονται πάντα και ναι αν σπάσει το γυαλί δεν κολλάει πάλι, δε συγχωρούνται όλα τα λάθη, δεν ανταμείβονται όλες οι καλές πράξεις, δεν υπάρχει πάντα δικαίωση. Διότι όπως το νόμισμα έτσι και η ζωή έχει δύο όψεις και η Ιφιγένεια Τέκου σηκώνει την πίσω όψη, τη σκοτεινή, αυτή που δεν είθισται να βλέπουμε και μας προκαλεί να την κοιτάξουμε.

Και καθώς η αφήγηση κυλάει μας έρχονται σκέψεις στο μυαλό όπως : πόσο μπορεί ο αφόρητος πόνος να διαστρεβλώσει μια πραγματικότητα και να κατακερματίσει μια ανθρώπινη ψυχή όπως αυτή του δολοφόνου! Είναι η οπτική άραγε αυτή που αλλάζει τα γεγονότα; Ή όντως υπάρχουν a priori κακοί και καλοί άνθρωποι; Διότι ο Κωνσταντίνος έγινε πιο σκληρός από γεγονότα που τον στιγμάτισαν σε μικρή ηλικία ενώ πάλι η Αλεμίνα δεν έχασε την καθαρότητα της ψυχής της.

Εκτός των άλλων «ο Άντρας με τις κούκλες» έχει και φιλοσοφικές προεκτάσεις καθώς φέρνει τον αναγνώστη αντιμέτωπο με ηθικά διλλήματα. Τι είναι άραγε σωστό και λάθος; Τι κακό και καλό; Πώς μπορεί να κριθεί μια ειδεχθή πράξη όταν από αυτήν απορρέουν εκ του αποτελέσματος θετικά πράγματα; Τι μπορεί τελικά να χαρακτηριστεί ως ηθικό και ανήθικο; Δίκοπο μαχαίρι, αλήθεια!

Σε αυτό το μυθιστόρημα δεν υπάρχει από μηχανής θεός. Οι ίδιοι οι ήρωες έχουν το τιμόνι της ζωής τους στα χέρια τους και το οδηγούν κατά το δοκούν. Δεν  υπάρχει τύχη ή ατυχία ούτε συμπτώσεις αλλά καταστάσεις που διαμορφώνονται από τους ίδιους τους ανθρώπους. Το ανθρώπινο χέρι κινεί τα νήματα της ζωής!

Η Ιφιγένεια Τέκου και ο «Άντρας με τις κούκλες» σας προκαλούν! Αντέχετε;

Καλή ανάγνωση.

As I wipe my past
For something good to last
As demons are crowling under my skin

As I walk away
There’s nothing to do but pray
That Maria will take me in her arms

At the mercy of Maria
Will I lay my aching head
At the mercy of Maria
Will I find my resting place