#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος.

  “Εχθές το βράδυ δε βγήκα. Έκατσα σπίτι, άκουσα λίγη μουσική στο ραδιόφωνο, διάβασα λίγο το βιβλίο και μετά κοιμήθηκα”, λες στο συνομήλικο συνάδελφο σου το πρωί στη δουλειά.

Η δουλειά είναι σε ένα από τα γνωστότερα ξενοδοχεία του κοσμοπολίτικου νησιού. Ένα από τα ιδανικότερα μέρη για τον εντοπισμό δροσερών βορειοευρωπαίων τουριστριών, τα θέλγητρα των οποίων φιλοδοξείτε, οι νεαροί εργαζόμενοι, να απολαύσετε.

Ο συνάδελφος σου όμως, στο άκουσμα της περιγραφής της χθεσινής σου βραδιάς, καθόλου δεν εντυπωσιάστηκε! Το αντίθετο!

Σε ρώτησε αν είσαι καλά και αν πρέπει να πάρεις κανά φάρμακο για την κατάσταση σου!

Ακούς εκεί, να μείνεις σπίτι και να μη βγεις! Που ακούστηκε;!

Εσύ, όχι μόνο δεν έρχεσαι σε αντιπαράθεση μαζί του, υπερασπιζόμενος τη χθεσινοβραδινή σου επιλογή, αλλά συνηγορείς, ενημερώνοντας τον πως έμεινες σπίτι γιατί απλά, ξέμεινες από λεφτά! Δεν είχες για να πάρεις ταξί, μιάς και ακόμα δεν είχες αποκτήσει δικό σου μεταφορικό μέσο!

Ο συνομήλικος συνάδελφος σου, στο άκουσμα της αιτιολογίας ξεφυσά ανακουφισμένος!

Εντάξει. Δεν είσαι άρρωστος..

Όντως, σε εκείνη την ηλίκια των 20κάτι ετών, το φυσιολογικό είναι, μετά τη δουλειά, να ξαμολιέσαι και να παίρνεις τους δρόμους και τα μπαράκια, κατά προτίμηση με παρέα κάποια αλλοδαπή τουρίστρια, με την οποία συνήθως καταλήγετε στο σπίτι σου δοκιμάζοντας τη χωρητικότητα και τις αντοχές του κρεβατιού..

Το να μένεις σπίτι σου το καλοκαιρινό βράδυ, τη στιγμή που όλος ο κόσμος είναι έξω και διασκεδάζει, σου φαίνεται αδιανόητο.

Κάτι περισσότερο από αδιανόητο!

Σου φαίνεται άρρωστο..

Εκείνο το βράδυ λοιπόν, βγήκες!

Όπως και το επόμενο και το μετά από αυτό!

Γενικά, ήταν η ζωή που στα νεανικά σου μάτια και αντίληψη, σου φαίνονταν ως ένας φυσιολογικός μονόδρομος.

Περίπου, σα αν μην υπήρχε άλλη επιλογή.

Υπήρχαν βέβαια μερικοί, όχι λίγοι, συνομήλικοι σου, που επέλεγαν να μένουν σπίτια τους τα βράδια.

Όταν λέμε, “σπίτια τους”, εννοούμε τα δωμάτια που τους παραχωρούσε το ξενοδοχείο στο οποίο εργάζονταν και φυσικά συστεγάζονταν με άλλους δύο, τρεις συναδέλφους.

Εσύ όμως, είχες κάνει την επιλογή να μένεις μόνος σου!

Επιλογή την οποία πλήρωνες, μιάς και μίσθωνες σπίτι εκτός ξενοδοχείου και είχες επιλέξει να μην έχεις συγκατοίκους.

Ήθελες την ησυχία σου και την ιδιωτικότητά σου.

Επιλογές που τότε δε γνώριζες ,το πόσο θα σε βοηθούσαν πολλά χρόνια αργότερα, όταν θα πέρναγες τα ζόρια σου!

Όταν θα…. έπηζε το μυαλό σου, όπως στα 20τόσα σου, σου έλεγαν οι μεγαλύτεροι, που σε “μάλωναν” για τη ζωή που έκανες.

“Μη ξοδεύεις όλα σου τα λεφτά! Πάρε και κανά συγκάτοικο να κάνεις οικονομία. Κάποια στιγμή θα μεγαλώσεις, θα πήξει το μυαλό σου και θα μετανιώσεις για τις σπατάλες που κάνεις τώρα!”, σου έλεγαν οι τότε 30άρηδες και 40άρηδες..

Που να ήξεραν πως, η ξέφρενη ζωή που έκανες τότε, ήταν αυτή που θα σε βοηθούσε να σταθείς στα πόδια σου, όταν στα 35 σου θα πέρναγες τα τεράστια ζόρια σου..

Με αυτά και με ‘κείνα, πέρναγαν τα χρόνια και μαζί τους πέρναγαν η μία μετά την άλλη οι όμορφες εμπειρίες, που πολλές φορές είχαν το χρώμα και σχήμα βορειοευρωπαίων γυναικών!

Τη θυμάσαι εκείνη τη στιγμή!

Εκείνη τη στιγμή που ένιωσες το πρώτο “πήξιμο” του μυαλού σου.

Μία στιγμή που βιάστηκες να διώξεις, γιατί σε τρόμαξε!

Σε τρόμαξε, γιατί…. σου άρεσε!

Θα φτάσουμε όμως σε εκείνη τη στιγμή.

Προς το παρόν, βρισκόμαστε άλλο ένα Καλοκαίρι, άλλη μία σεζόν που σε βρίσκει να εργάζεσαι σε μία από τις μεγάλες τουριστικές μονάδες του νησιού.

Είσαι πλέον 24 ετών και ο συνάδελφος που είστε μαζί στο πόστο, είναι μεγαλύτερος σου, αρκετά!

Είναι ο Μανώλης, που διανύει το 41ο έτος της ηλικίας του!

Τα δεκαεπτά χρόνια διαφοράς, σου φαίνονται βουνό! Παρόλαυτά, δε κολώνεις και προσπαθείς να τον ψήσεις να την πέσετε σε κάτι κοπέλες που δείχνουν ενδιαφέρον.

Ξαφνιάζεσαι που σε ενημερώνει πως, δε θα κάνει τίποτα με καμία, μιάς και έχει σχέση, την οποία περιμένει να έρθει από την Πατρίδα της, την Αμερική, σε ένα μήνα!

“Μα σε ένα μήνα, θα έχουν φύγει αυτές! Χαμπάρι δε θα πάρει η δικιά σου!”, του λες, κάνοντας το λάθος να νομίσεις πως το πρόβλημα του είναι μήπως και τον πάρει πρέφα η σχέση του!

Τότε, με ήρεμο ύφος σου είπε κάτι που είχες, η αλήθεια είναι, να ακούσεις καιρό. 

“Όταν περάσουν κάποια χρόνια και κάνεις και άλλα πράγματα, όπως αυτά που κάνεις τώρα, ξενύχτια, πιώματα, γκομενιλίκια, αλητείες με φίλους, θα δεις πως το μυαλό σου θα πήξει και το μόνο που θα ζητάς θα είναι η συντροφικότητα και ο έρωτας! Θα δεις πως δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από αυτό και η τώρα πορεία σου σε οδηγεί εκεί!”

Τον κοιτάς ξαφνιασμένος, προσπαθώντας να αποδεχτείς αυτό που μόλις σου είπε.

Πως δηλαδή, σε λίγα χρόνια θα συμπεριφέρεσαι ως…. άρρωστος, που δε βγαίνει συχνά από το σπίτι και που προτιμά να περνά τα περισσότερα βράδια του παρέα με ραδιόφωνο και κανά βιβλίο.

Τότε ήταν που ένιωσες το πρώτο τσίμπημα αυτού που λέγεται “πήξιμο μυαλού”, αλλά βιάστηκες να το διώξεις!

Θα πέρναγαν ακόμα δύο, ίσως τρία χρόνια, μέχρι να το πάρεις οριστικά απόφαση πως, όντως, εκείνη η ζωή είχε πλέον φτάσει σε κάποιο κορεσμό και καιρός είναι να προχωρήσεις για αλλού. Για άλλες εμπειρίες.

Ήταν και που άρχισες να παρατηρεις 30άρηδες και 35άρηδες που έκαναν τη ζωή που εσύ έκανες στα 20τόσα σου και που σου φαίνονταν θλιβεροί και γελοίοι.

Θα πέρναγαν μερικά χρόνια ακόμα, μέσα από σκαμπανεβάσματα, λάθη, επιτυχίες και αποτυχίες, μέχρι να πήξει σωστά και το δικό σου μυαλό και να απολαμβάνεις περισσότερο την ουσία της συνεύρεσης με μια γυναίκα που αγαπάς και νοιάζεσαι, παρά με το ιλουστρασιόν περιτύλιγμα μιάς περιστασιακής καλοκαιρινής γνωριμίας.

Θυμάσαι εκείνα τα χρόνια της ξέφρενης νεότητας σου, με αγάπη και νοσταλγία.

Ότι είσαι τώρα, το χρωστάς στο μεγαλύτερο βαθμό, σε εκείνα τα χρόνια και τις εμπειρίες που τότε απεκόμισες.

Πολλές φορές, φέρνεις στη μνήμη σου και το Μανώλη.

Θυμάσαι με τι αγάπη υποδέχτηκε τη σύντροφο του όταν εκείνη ήρθε να τον βρει.

Θυμάσαι την αίσθηση πληρότητας που εξέπεμπε το βλέμμα του, όταν την είδε.

Τελικά, το να πήζει το μυαλό, δεν είναι και τόσο κακό…