από την Χριστίνα Καπράλου.

  • Τι έγινε
  • Τι συμβαίνει
  • Γιατι με ξυπνάτε
  • Πήγαινε πιο κει
  • Σουτ
  • Αψου!
  • Σβήστε το φώς
  • Ελα τώρα! Ποιος ήρθε!
    ………………………………………………………………………………………………………………………………………………
    8 Αυγούστου μέρα σημαντική λένε πως είναι η σημερινή.
    8/8 νεα Σελήνη στον Λέοντα, νέα αρχή στη ζωή για όλα τα ζώδια, δεν το λέω εγώ, οι
    αστρολόγοι το λένε.
    8 Αυγούστου και εγώ ξύπνησα με διάθεση να κάνω ξεκαθάρισμα σε ντουλάπια και
    συρτάρια.
    Το σπίτι μου κουβαλάει στην πλάτη του ιστορία 35 ετών.
    Τριαντα πέντε ολόκληρα χρόνια, πέντε ψυχές. Στίγματα, ίχνη, αναμνήσεις, θησαυροί
    ανεκτίμητοι.
    Δυσκολεύομαι να αποχωριστώ αντικείμενα.
    Παιχνίδια των παιδιών, ζωγραφιές τους, τα πρώτα παπουτσάκια τους, ένα κόκκινο κασκώλ,
    μια μπλέ φθαρμένη ζακέτα, παιδικά ημερολόγια με κλειδαριές, τα μυστικά τους.
    Το συρτάρι στο τραπεζάκαι του σαλονιού είναι γεμάτο αναμνήσεις. Κάθε φορά που
    ξεσκονίζω το τζάμια του κοντοστέκομαι….
    Ένα καθρεφτάκι, ένα κομπολόι, μια πέννα, ένα κόκκινο μπαλόνι, το ρόδο της ερήμου,
    ραβασάκια από τα παιδιά του θεατρικου παιχνιδιού, μια σβούρα, ένα βότσαλο
    ζωγραφισμένο. Τόσα και άλλα τόσα αντικείμενα που μαζί τους με δένουν στιγμές.
    Όχι! Αυτό το συρτάρι δεν μπορω να το ξεκαθαρίσω. Δεν ήρθε η ώρα του! Το σπίτι έχει
    πολλά συρτάρια. Επιλέγω ένα από τα λιγότερο επίπονα.
    Πρώτο συρτάρι, δεξιά ντουλάπα στο μικρό δωματιάκι.
    Ανοίγω το φως! Εδώ είμαστε!
    Παίρνω μια σακκούλα σκουπιδιών και ως πολεμοχαρής Ινδιάνος με αλαλαγμούς πετάω
    άχρηστα άντικείμενα. Μισοσκισμένες συσκευασίες, άδεια σακκουλάκια, στυλό που δεν

γράφουν, μολύβια δαγκωμένα από παιδικά δοντάκια. Προσπαθώ να είμαι όσο λιγοτέρο
συναισθηματική μπορώ.
Το δέσιμό μου με τα αντικείμενα είναι γνωστό στην οικογένεια.
Ένα ταλαιπωρημένο κουτί με συνδετήρες μεγάλους μεγέθους, ένα άλλο κουτί με
συνδετήρες σε όλα τα χρώματα.
Βελόνες πλεξίματος και βελονάκια κληρονομιά από το πατρικό μου σπίτι. Τα φύλαξα όλα!
Ενοιωσα προς στιγμή πως η κυρα Ρίτσα η μανούλα μου κουνούσε απειλητικά το χέρι της
από εκεί πάνω.
Τα ,τακτοποίησα στο κουτί με τα δικά μου βελονάκια – λογικά, βάσει της θεωρίας μου πως
τα αντικείμενα έχουν μνήμες – σήμερα θα έχουν πολλά να πούνε μεταξύ τους.
Ένα ασημί κουτάκι με πολλές πολλές πολλές αστραφτερές πετρούλες. Χα! Λάφυρο μιας
άλλης εποχής. Εδώ ταιριάζει το «Ειστε εσείς που λέτε ιστορίες που ποτέ δεν ζήσατε.
Είμαστε και εμείς που ζήσαμε ιστορίες που ποτέ δεν θα πούμε».
Βάζω το χέρι πιο βαθεία στο συρτάρι.
Βρίσκω απίστευτα πολλά μπλέ πουγκιά συσκευασίας. Πλάκα έχει δεν γνώριζα την ύπαρξή
τους και αγόραζα κάθε τόσο καινούργια.
Ένα μικρό κόκκινο κουδουνάκι που κάποτε το φορούσα στον λαιμό και κάποιος μου έλεγε
«τι την θες την τροκάνα;». Ελα ντε τι την ήθελα την τροκάνα στον λαιμό μου;
Αφησα τελευταίο ένα περφορατέρ (το λένε και διακορευτή οι γραμματιζούμενοι) που αντί
να κάνει τρύπες αφήνει σχήμα δελφινιού στο χαρτί.
Πήγα τρέχοντας στην κουζίνα και γέμισα με δελφίνια ένα λευκό χαρτί.
Στο βάθος βρήκα πολλά φύλα δάφνης – τόσα πολλά που πιάνοντάς τα άρχισα να
φταρνίζομαι. Τι έκαναν τα φύλα δάφνης στο συρτάρι ποτέ δεν θα θυμηθώ.
Οκλοκλήρωσα την επιχείρηση με την χρήση ηλεκτρικής σκούπας που ρούφηξε πετρούλες
διαφορετικών χρωμάτων, σχημάτων και μεγεθών.
Το πρώτο λοιπον δεξί συρτάρι της ντουλάπας στο μικρό δωματιάκι άδειασε.
Μην με ρωτήσετε αν ελάφρυναν οι μνήμες. Δεν ήταν αυτός ο στόχος μου.
Το μόνο που με απασχολεί είναι πως μπορεί, να χάλασα το παρεάκι του συρταριού.
Λες τα βελονάκια να ψάχνουν τα μπλέ πουγκιά; Λες το ασημί κουτάκια με τις αστραφτερες
πετρούλες να ενοχλείτε στο φώς; ν
Λες οι συνδετήρες να παρεξηγήθηκαν που τους ξύπνησα; Λές τα φύλα δάφνης να έφερναν
και σε άλλους αλεργια;

Αν κάποιος από εσάς έχει κάτι να καταθέσει παρακαλώ μην διστάσει. Θα χαρώ να ακούσω
την εκδοχή σας.