#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος.

  Η ώρα πλησιάζει δέκα το βράδυ.

Έχεις προγραμματίσει στη τηλεόραση να δείτε με την λατρεμένη σου σύζυγο μία ταινία, που ξέρεις πως είναι εξαιρετική.

Η ταινία τελειώνει, λίγο μετά τα μεσάνυχτα..

Ελπίζεις να τα καταφέρεις να τη δεις μέχρι τέλους, μιάς και ήδη νιώθεις την αίσθηση της κούρασης να απλώνεται στο κορμί σου, με την ύπουλα γλυκιά αίσθηση της νύστας.

Τελικά βλέπετε την ταινία μέχρι το τέλος, χωρίς να ταλαιπωρηθείς.

Εκείνη η αίσθηση κόπωσης απεδείχθη κάτι παροδικό. Πέρασε λίγα λεπτά αργότερα..

Λίγο μετά βρίσκεσαι ξαπλωμένος στο αναπαυτικό υπέρδιπλο ανατομικό στρώμα, με ένα βιβλίο στο χέρι.

Προσπαθείς να διαβάσεις, αλλά δε μπορείς να συγκεντρωθείς.

Το μυαλό σου τρέχει. Με τη δύναμη που μόνο το μυαλό διαθέτει, κινητοποιεί τη σκέψη σου, η οποία σκαλίζει τα βάθη της μνήμης σου..

Σήμερα ήταν μια αρκετά χαλαρή και, αντικειμενικά, ξεκούραστη μέρα.

Δεν έκανες πολλές δουλειές, ούτε κουράστηκες ιδιαίτερα.

Αντικειμενικά πάντα μιλώντας, η σημερινή μέρα από άποψη δυναμικότητας, ήταν σαφώς κάτω από το μέσο όρο.

Όμως το βράδυ το κορμί σου είχε τόσο πολύ απλωθεί στον καναπέ, που στην ουσία είχατε γίνει ένα σώμα!

Εκείνο το βράδυ στο κρεβάτι, με το βιβλίο ανα χείρας, η μνήμη σου τρέχει σε εκείνο το σκηνικό που είχε γίνει τότε, στα είκοσι δύο σου.

Ήταν Σεπτέμβριος, όπως και τώρα και είχες περάσει ένα εντονότατο καλοκαίρι, όπου δούλευες σκληρά σε χειρωνακτική εργασία, μετά τη δουλειά αλώνιζες στις παραλίες του νησιού και τα βράδια γύρναγες με τη παρέα σου στα μπαράκια.

Δεν ήταν επίσης λίγες οι φορές που η νύχτα τελείωνε στο σπίτι σου μεν, αλλά με τη συντροφιά κάποιας κοπέλας δε.

Που σημαίνει πως και πάλι, αργούσες να κοιμηθείς και να ξεκουραστείς. Εκείνο το καλοκαίρι, κοιμόσουν περίπου τρεις ώρες το εικοσιτετράωρο!

Έτσι, εκείνο το Σεπτέμβριο είχε μαζευτεί όλη η κούραση του τελευταίου τετραμήνου και ένα βράδυ αποφάσισες να μη βγεις, αλλά να πας νωρίς σπίτι σου και να ξεκουραστείς.

Ήταν τέτοια η μαζεμένη σου κούραση, που προσπαθούσες να διαβάσεις ένα βιβλίο και δεν έβλεπες από τη νύστα!

Αυτό, μέχρι να σβήσεις το φως και να πέσεις για ύπνο..

Τότε, ως δια μαγείας η νύστα έφευγε, μαζί με τη κούραση.

Στριφογύρναγες στο κρεβάτι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Τότε, έκανες εικόνα τη παρέα σου να διασκεδάζει εκείνη την ώρα στα μπαράκια, χωρίς εσένα!

Τελικά, άναψες το φως, ντύθηκες και βγήκες στις 12 το βράδυ να πας να τους βρεις!

Αυτό το σκηνικό επαναλήφθηκε για πέντε βράδια, μέχρι που το πήρες απόφαση πως θα κοιμηθείς και θα ξεκουραστείς όταν τελειώσει η σεζόν και κλείσουν τα μπαρ.

Θυμάσαι επίσης, πριν δέκα χρόνια που μία φίλη σου σε τράβηξε, σχεδόν με το ζόρι, να πάτε μπαρότσαρκα και να χορέψετε!

Το επόμενο πρωί, πόναγαν όλα τα κόκαλα και όλοι οι μύες του ταλαιπωρημένου κορμιού σου! Ήθελες να κλάψεις αλλά κρατήθηκες..

Πριν δέκα χρόνια!!

Αυτά θυμάσαι απόψε το βράδυ, αναπολώντας το παρελθόν.

Είσαι απορροφημένος στις αναμνήσεις σου, όταν ακούς κάτι γνώριμο και ταυτόχρονα γλυκά οικείο.

Είναι η ρυθμική αναπνοή της αγαπημένης σου, που έχει ήδη αποκοιμηθεί δίπλα σου.

Τη κοιτάς και την παρατηρείς με αγάπη.

Η γαλήνη που βλέπεις στη φυσιογνωμία της και η ηρεμία που νιώθεις εντός σου, είναι η ηχώ από τις ασωτίες που έκανες εκείνη την εποχή.

Τη σωστή εποχή..

Χαίρεσαι που δεν άφησες απωθημένα, να περιφέρεις τη θλιβερή φιγούρα σου στα νεανικά στέκια και να σαλιαρίζεις με μικρούλες, μόνο και μόνο για να βγάλεις τα χρωστούμενα απωθημένα των νεανικών σου χρόνων..

Με αυτές τις σκέψεις, νιώθεις τα μάτια σου να βαραίνουν.

Κοιτάς το ρολόϊ στο κομοδίνο.

12:25!

Ώρα για νανάκια!

*στη φωτογραφία ο αγαπημένος Μπεν Αφλεκ, κουρασμένος…