#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος.

  Η μέρα είναι παραγωγική.

Όπως η χθεσινή, μέρα, όπως η προχθεσινή και οι προηγούμενες μέρες.

Ξεκίνησες από το σπίτι σου νωρίς, διεκπαιρεωσες τις δουλειές σου και τώρα, ενώ είναι ακόμα σχετικά νωρίς το μεσημέρι, αράζεις στην αγαπημένη σου πλατεία για την καθημερινή σου ανάπαυλα. 

Το μεσημεριανό σου καφέ..

Εκεί είναι που συναντάς το Γιάννη. Συνήθως, τέτοια ώρα τον βρίσκεις εκεί το Γιάννη.

Στα 43 του, είναι δύο χρόνια μεγαλύτερος σου και έχει ένα διαζύγιο.

Πρώην στέλεχος σε μεγάλες επιχειρήσεις και εδώ και ένα χρόνο άνεργος..

Αράζετε και τα λέτε.

Αρκετή ώρα αργότερα, ήρθε η ώρα να το διαλύσετε και να πάτε όπου είναι να πάει ο καθένας σας.

Εσύ έχεις να πεταχτείς από ένα γραφείο για μία τελευταία δουλειά.

Δε δίνεις καθόλου σημασία στη τελευταία φράση που σου είπε ο Γιάννης, τη στιγμή που χωρίζατε.

“Πάω, για να μη φωνάζει η μάνα μου πως θα κρυώσει το φαΐ”.

Την επόμενη μέρα, μία από τα ίδια.

Τελείωσες σχετικά νωρίς με τις δουλειές και χαλαρώνεις στην αναπαυτική θέση του στεκιού σου, στην αγαπημένη σου πλατεία, για τον καφέ της προσωπικής σου αποζημίωσης.

Άλλη μία αποδοτική μέρα, σου αξίζει να σε επιβραβεύσεις με ένα καφέ!

Αναπολείς τις δύσκολες εποχές που δε μπορούσες να πας για καφέ, ούτε μία φορά το μήνα, πόσο μάλλον κάθε μέρα, όταν νιώθεις ένα απαλό άγγιγμα στον ώμο.

Ο Γιάννης..

Όπως και εχθές, όπως και όλες τις μέρες, ο Γιάννης είναι ντυμένος με καθαρά και καλοσιδερωμένα ρούχα, τα οποία εναλλάσσει κάθε μέρα.

Το επισημαίνεις, μιάς και η φύση της δουλειάς σου σου επιβάλλει να κινείσαι με μοτοσυκλέτα, πράγμα που σημαίνει πως τα ρούχα σου καθημερινά λερώνονται και ταλαιπωρούνται.

Του το λες του Γιάννη, αρκετή ώρα αργότερα, όταν αποχωρείς από το καφέ για να πας σπίτι σου να βάλεις πλυντήριο ρούχων.

Ούτε τότε λαμβάνεις υπόψη το όλο έκπληξη και θαυμασμό βλέμμα του, όταν του λες τι θα κάνεις μόλις πας σπίτι σου..

Μέχρι εκείνη την ημέρα.

Εκείνη την ημέρα, ο Γιάννης σου ανακοινώνει όλο καμάρι πως θα πάει μια κοπέλα σπίτι του.

Το περίεργο δεν είναι η κοπέλα, αλλά ο λόγος που θα την πάει σπίτι του!

“Γιατί σήμερα και αύριο, έχω το σπίτι δικό μου! Οι γονείς μου λείπουν στο εξοχικό!”, σου λέει όλο χαρά και σε αιφνιδιάζει!!

Αιφνιδιάζεσαι, γιατί είναι μια φράση που εσύ τελευταία φορά την είχες πει όταν ήσουν γύρω στα δεκαοχτώ!!

Πριν καν πας φαντάρος!

Μία φράση, την οποία, στα 41 σου, είχες ξεχάσει να λες!!

Αρχίζουν να σου δημιουργούνται υποψίες, σχετικά με το ποιόν του φίλου σου του Γιάννη.

Άλλωστε, είναι λίγοι μήνες που γνωριστήκατε και κάνετε παρέα..

Λίγα λεπτά αργότερα, ο Γιάννης σου λέει πως δεν έχει μείνει ποτέ μόνος του! Σε δικό του σπίτι!!

Τον κοιτάς παγωμένος στην είδηση και το μυαλό σου τρέχει σε όλες εκείνες τις φορές που του παραπονιόσουν για τις δουλειές που έχεις να κάνεις στο σπίτι σου!

Για την καθαριότητα του σπιτιού σου, για τις μπουγάδες που βάζεις, το άπλωμα και σιδέρωμα των ρούχων, την αλλαγή στα σεντόνια και πετσέτες και γενικά για όλους τους μπελάδες ενός νοικοκυριού.

Θυμάσαι πως κάθε φορά που του έλεγες κάτι τέτοιο, αυτός σε κοίταζε με ένα ύφος μεταξύ άγνοιας και θαυμασμού!

Θυμάσαι επίσης τις φορές που του έλεγες τι μαγείρεψες εχθές και που ορισμένες φορές το είχες μετανιώσει και τελικά δεν έτρωγες αυτό που μαγείρεψες.

Έκανες μία αναπόφευκτη σύγκριση με το πόσες φορές ο Γιάννης σου είχε παραπονεθεί πως η μάνα του είχε μαγειρέψει φαΐ που δε του άρεσε!

“Έχω το σπίτι δικό μου”, σου επαναλαμβάνει.

“Θα αράξουμε στο σαλόνι με τη κοπέλα, θα δούμε ανενόχλητοι τηλεόραση και μετά θα πάμε να κάνουμε έρωτα στο κρεβάτι των γονιών μου, που είναι διπλό!!”, σου λέει όλο χαρά!!

Εκεί είναι που δε μπορείς να κρύψεις την αποστροφή σου!!

“Ρε φίλε, αυτά τα λέγαμε στην εφηβεία μας!!” του λες επιπλήττοντας τον!

Τον παροτρύνεις να νοικιάσει ένα δικό του σπίτι. Έστω μία μικρή γκαρσονιέρα, για να έχει το δικό του χώρο. Πράγμα που θα του δώσει κίνητρο για να κάνει και άλλα πράγματα στη ζωή του.

Τελικά, δε θέλει, λέει, να ξεβολευτεί.

Του αρέσει που μένει με τους γονείς του, που έχει το έτοιμο φαΐ, που φροντίζουν τα του νοικοκυριού, η μαμά του του πλένει και σιδερώνει τα ρούχα και που γενικά, δεν έχει το άγχος της διαβίωσης.

Μάταιος ο κόπος να του εξηγήσεις τα οφέλη της ανεξαρτησίας!

Αρκετή ώρα αργότερα, βρίσκεσαι σπίτι σου.

Έχουν μαζευτεί πολλές δουλειές, τις οποίες τις προηγούμενες μέρες ανέβαλες.

Είναι να βάλεις πλυντήριο, να σιδερώσεις το προηγούμενο, να πλύνεις τα πιάτα ημερών που έχουν μαζευτεί στο νεροχύτη και επι τη ευκαιρία, να αλλάξεις σεντόνια και πετσέτες!

Όπως πήρες φόρα, ρίχνεις και ένα ξεσκόνισμα – σκούπισμα – σφουγγάρισμα σε όλο το σπίτι!

Μετά αυτο το τελευταίο καφέ με το Γιάννη, ένιωσες τη κούραση της ημέρας να σε εγκαταλείπει!!

Αρκετή ώρα αργότερα και αφού έκανες ένα αναζωογονητικό μπάνιο, χωρίς κανένα να σου χτυπάει τη πόρτα για να πάρει σειρά, αράζεις στον καναπέ σου και χαλαρώνεις!

Είσαι ευγνώμων για το δικό σου χώρο, τον οποίο δε παραβιάζει κανείς και το μυαλό σου τρέχει στο Γιάννη, που απολαμβάνει την προσωρινή του ανεξαρτησία, η οποία θα διαρκέσει σήμερα και αύριο, μιάς και μεθαύριο οι γονείς του θα γυρίσουν σπίτι.

Σκέφτεσαι πόσοι και πόσοι στα 30 και 40τόσα τους παραμένουν ακόμα παιδιά, φοβούμενοι να κάνουν το βήμα της ανεξαρτησίας.

Από τη μία τους λυπάσαι, από την άλλη όχι!

Τελικά εντός σου, επικρατεί η ευγνωμοσύνη για τις δεκαετίες που μένεις μόνος σου και που με νύχια και με δόντια κράτησες απαραβίαστο το προσωπικό σου χώρο!

Πείνασες. Υπάρχει φαΐ από χθες στο ψυγείο, αλλά έχεις όρεξη για κάτι άλλο.

Θα παραγγείλεις.

Έτσι κι αλλιώς, κανείς δε θα σε μαλώσει γιατί δε τρως το φαΐ που μαγείρεψε!

Είναι ωραίο πράγμα η ανεξαρτησία..