#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος

  Η μέρα είναι Ιερή!

Εθνική Επέτειος!

Σα σήμερα πριν εβδομήντα δύο χρόνια μία μικρή χώρα σήκωσε ανάστημα και αρνήθηκε να υποκύψει “προς τας υποδείξεις” μίας εκ των ισχυροτέρων χωρών του πλανήτη!

Η Ιταλία αξίωσε ελεύθερη πρόσβαση και διακίνηση των στρατευμάτων της εντός της ελληνικής επικράτειας, με την έπαρση και αλαζονεία που έχει κάποιος που νιώθει απόλυτα ισχυρός έναντι ενός που δείχνει απόλυτα αδύναμος..

Τόσα χρόνια αργότερα, τόσες δεκαετίες και δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτό το πόσο πραγματικά ισχυρή ήταν τότε και εξακολουθεί στις μέρες μας να είναι, η Ιταλία!

Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως μετά την αστοχία της στο ελληνικό μέτωπο, έτρεξε η Ναζιστική Γερμανία να συνδράμει την Ιταλία, όπως το πιστό αλλά πανίσχυρο σκυλί προστατεύει το αφεντικό του.

Αυτή όμως η συζήτηση, για τη πραγματική και διαχρονική ισχύ της Ιταλίας, μπορεί να είναι αντικείμενο εξέτασης και σκέψης άλλου κειμένου.

Η ελλάδα, εκτός από τη πρωτοφανή νίκη της επί της πανίσχυρης Ιταλίας το 1940, έχει και μία άλλη ιδιαιτερότητα.

Αυτή είναι το γεγονός πως, μεταπολεμικά και κάθε χρόνο γιορτάζει με υπερηφάνεια την….. είσοδο της στο πόλεμο!

Εκεί που όλες οι άλλες χώρες γιορτάζουν με παρελάσεις και άλλες εκδηλώσεις το τέλος του πολέμου και τη νίκη των συμμάχων, η Ελλάδα αποτελεί εκκωφαντική εξαίρεση με το να γιορτάζει με υπερηφάνεια την είσοδο της σε ένα πόλεμο, που μόνο δεινά της έφερε!

Τελικά η Ιταλία, δια μέσω της συμμάχου της Γερμανίας, επικράτησε με παρεπόμενο αποτέλεσμα τη περίοδο της Κατοχής από τα Γερμανικά, Ιταλικά και Βουλγαρικά στρατεύματα, τη πείνα και εξαθλίωση του πληθυσμού και το μεταπολεμικό εμφύλιο σπαραγμό που ταλαιπώρησε για χρόνια την ελληνική κοινωνία.

Άραγε, η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της εποχής, περίμενε να νικήσει τους ιταλούς;

Η απάντηση είναι….. ΟΧΙ! Δε το περίμενε..

Για αυτό εξάλλου ο αρχικός σχεδιασμός για την επικείμενη ιταλική εισβολή προέβλεπε υποχώρηση των ελληνικών δυνάμεων, παραχώρηση σημαντικού ελληνικού εδάφους στην Ιταλία και τα ελληνικά στρατεύματα θα επιδίδονταν σε ένα είδος ανταρτοπόλεμου, με κεντρικό σχεδιασμό από το Γενικό Επιτελείο.

Μόνο που στο μέτωπο της Αλβανίας κάποιοι Έλληνες αξιωματικοί, βλέποντας τη πραγματική εικόνα, επέλεξαν με κίνδυνο σοβαρών κυρώσεων, να παρακούσουν τις εντολές του Επιτελείου, με αποκορύφωμα το Στρατηγό Κατσιμήτρο ο οποίος έφτασε στο σημείο να διακόψει την επικοινωνία με την Αθήνα!

Το αποτέλεσμα ήταν ο θρίαμβος για τον οποίο μιλούσε και ακόμα μιλάει όλος ο πλανήτης!

Αν δεν υπήρχαν αυτές οι “ανυπακοές” δε θα γιορτάζαμε την 28η Οκτωβρίου..

Άξιζε το κόπο;!

Άξιζε να θυσιαστούν τόσες ζωές για κάτι που από την αρχή φαίνονταν πως θα κατέληγε εκεί που κατέληξε;

Ναι! Άξιζε!

Όπως είχε πει με διάφορες δηλώσεις του ο ηγέτης της Ελλάδας εκείνη την εποχή, ο μεγάλος Ιωάννης Μεταξάς, “θα πολεμήσουμε για την αξιοπρέπεια μας”!

Βέβαια, οι καιροί δεν είναι ίδιοι.

Τότε, η μεγάλη πλειοψηφία των ελλήνων στρατιωτών αποτελούνταν από σκληραγωγημένα χωριατόπαιδα, που κινούνταν στις παγωμένες λάσπες της Πίνδου με σχετική άνεση και οικειότητα.

Όμως, υπάρχουν και μεγάλες ομοιότητες!

Στο εξαιρετικό του αυτοβιογραφικό βιβλίο “Το πλατύ ποτάμι” ο Γιάννης Μπεράτης, που στα 36 του είχε παρουσιαστεί και πήγε εθελοντής στο μέτωπο, περιγράφει την άγρια χαρά των περισσότερων ελλήνων στρατιωτών μόλις η Ελλάδα συνθηκολόγησε!!

Οι έλληνες και τότε ήθελαν να πάνε στην ησυχία και σχετική ασφάλεια του νοικοκυριού τους, από το να πολεμούν στα βουνά.

Θλιβερό μεν, αληθές δε..

Όπως και στα πρόσφατα χρόνια, με τα γιουρούσια που κάνουν οι μεταπολιτευτικοί έλληνες στα σούπερ μάρκετ κάθε φορά που γίνεται τσαμπουκάς με τους εξ ανατολών γείτονες..

Είμαστε “με το δάχτυλο στη σκανδάλη” δηλώνουν οι περισσότεροι έλληνες της εποχής μας.

Είναι οι ίδιοι που κάνουν τα ντου στα σούπερ μάρκετ, μη τυχόν και τους λείψει η σάλτσα αραμπιάτα για τα ζυμαρικά, αν γίνει πόλεμος και υπάρχει έλλειψη σε αγαθά!

Όμως, κάπως έτσι προχωράμε.

Με το…. δάχτυλο στη σκανδάλη, ή στο κουμπί του τηλεχειριστηρίου της τηλεόρασης, για να δούμε τη στρατιωτική παρέλαση και να θαυμάσουμε τα οπλικά συστήματα που μας δίνουν αίσθημα ασφαλείας, προχωράμε και κοιτάμε μπροστά!

…και του χρόνου!