από την Μάρθα Πατλάκουτζα.

Μνήμη. Άλλοτε αφιλόξενη, άλλοτε θερμή. Μια ερωμένη που αλλάζει διαθέσεις ανάλογα με τη χρονική στιγμή που αποζητούμε τη συντροφιά της. 

Σε αυτή εναποθέτουμε την κάθε στιγμή για να παραμείνει αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου. Κάποιες φορές είναι πιστή στο καθήκον που της έχουμε αναθέσει, μα άλλες αποφασίζει να παίξει το παιχνίδι της προδοσίας.

Παίρνει βαθιά ανάσα, τρεμοπαίζει τα βλέφαρα και δίνει τη δική της ερμηνεία σε γεγονότα, πράξεις, εμπειρίες. Στη συνέχεια με μια λάγνα αγκαλιά σκορπίζει στην ψυχή πόνο, γλύκα, νοσταλγία. 

Κι άξαφνα καθείς μας ταξιδεύει σε έναν τόπο παράξενο. Σε έναν τόπο που πίστευε πως γνώριζε, που είχε ζήσει. Ωστόσο, η μνήμη φρόντισε να επιλέξει την ερμηνεία των όσων έχουν περάσει. 

Δυο άνθρωποι σπάνια θυμούνται με την ίδια λεπτομέρεια και την ίδια αίσθηση τα όσα έχουν συμβεί για ένα γεγονός που βίωσαν μαζί.

Καθένας μας έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με τη δική του μνήμη. 

Εναποθέτοντας το 2022 στον δικό του τόπο αφήνω στη μνήμη να κάνει ότι καλύτερο μπορεί και στο 2023 να δώσει χώρο για τις πιο απολαυστικές στιγμές.

Καλή χρονιά, ψυχή μου!