Γράφει ο Ερμής:

Συνέχεια από 3ο μέρος

«Χαμογελάς και χαίρεσαι γιατί ξέρεις ότι δεν είσαι τίποτα περισσότερο από το λανθασμένο παρελθόν και το αβέβαιο μοιραίο μέλλον».

Αυτή η φράση που είχε διαβάσει κάποτε, την είχε στοιχειώσει.

Τότε δεν ήξερε τον λόγο ή τουλάχιστον δεν μπορούσε να τον καταλάβει.

Δεν είχε κάνει κανένα σημαντικό λάθος που να είναι μοιραίο ή επιζήμιο για τον περίγυρό της, ούτε ένιωθε πως είχε αμαρτίες. Ήταν εντελώς άκακη, θρησκευόμενη, ευγενική και προσπαθούσε πάντοτε να δικαιολογήσει τις πράξεις των άλλων, αναζητώντας την καλή πλευρά του χαρακτήρα τους.  

Δεν είχε ποτέ υπερβολικές απαιτήσεις από τη ζωή, της αρκούσαν τα ελάχιστα, χαιρόταν με τις μικρές καθημερινές λεπτομέρειες που για τους περισσότερους περνούσαν απαρατήρητες. Ένα φλιτζάνι τσάι, ένα βιβλίο, μια θεατρική παράσταση, ένας περίπατος ή μια επίσκεψη σε κάποιο μουσείο ήταν οι δικές της απολαύσεις.

Απολαύσεις που ωραιοποιούσαν την καθημερινότητά της, την έκαναν να χαμογελά απέναντι στις αντιξοότητες και κυρίως της χάριζαν τη δύναμη να κωφεύει στα κακεντρεχή σχόλια εκείνων που αδυνατούσαν να αντιληφθούν την ευτυχία που της χάριζε η επιλογή της μοναχικότητάς της και ο σιωπηλός κόσμος της εσωστρέφειάς της που πήγαζε από την ανάγκη της να κρατήσει για τον εαυτό της τους συλλογισμούς της, αρνούμενη τον εκχυδαϊσμό τους μέσω της αποκάλυψής τους.

Αν την ρωτούσε κάποιος πριν από μια δεκαετία για τη θέση της στον κόσμο, θα του απαντούσε ότι ήταν ένα πιόνι στη σκακιέρα της ανθρωπότητας. Ένα αδύναμο κομμάτι που εύκολα ο παίκτης θα θυσίαζε για να κερδίσει την παρτίδα και η άποψή της βασιζόταν στην πεποίθησή της ότι αν αντιμετώπιζε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, αν αναγκαζόταν να βαδίσει μόνη της στον δρόμο της ζωής δίχως την προστατευτική σκιά της οικογένειάς της, θα λύγιζε και δεν θα κατάφερνε να φθάσει στο τέλος.

Συχνά όμως ένα μυρμήγκι μπορεί να μεταμορφωθεί σ’ ένα άγριο πλάσμα. Ένα θηρίο που δεν θα διστάσει να κατασπαράξει εκείνον που το έβλαψε. Και η Ανταλί, η πρωταγωνίστρια αυτής της αφήγησης, εκείνη που αναζητούσε πάντοτε καταφύγιο στη Θεία Χάρη, κάποτε μάτωσε και πληγώθηκε. Βίωσε τον πόνο, καλύφθηκε από τον τρομακτικό μανδύα του φόβου, έκλαψε μέχρι που στέρεψαν τα δάκρυα και ένιωσε την καρδιά της να πετρώνει, χάνοντας κάθε ρανίδα ελπίδας ή ευτυχίας.

Και τότε, αντί να υποκύψει ή να παραδοθεί, όπως πίστευε κάποτε, άλλαξε. Μεταμορφώθηκε και εξαφάνισε κάθε στοιχείο του παλιού της χαρακτήρα. Η ευγενική, φιλόστοργη, υπάκουη, καλόψυχη Ανταλί αντικαταστάθηκε από μια σκληρή, δυναμική, εκδικητική, πανούργα γυναίκα που εκμεταλλεύτηκε την οξύνοιά της για να εκδικηθεί και να καταστρέψει εκείνους που της στέρησαν ό,τι και όσους αγαπούσε.

Η αθωότητα ενδύθηκε το κοστούμι του μίσους και η δικαιοσύνη δίψασε για την απονομή της, έστω και αν στην πραγματικότητα η εικόνα που είχε μέχρι τότε η Ανταλί ήταν απλώς μια οφθαλμαπάτη…..

Συνεχίζεται……………

Συνταγή της Αμβροσίας: Μεταμόρφωση

Υλικά:

15 φέτες κόκκινη κολοκύθα για γλυκό

2 κούπες ζάχαρη

1 βανίλια

Εκτέλεση:

Κόβουμε τις φέτες κολοκύθας. Τις βάζουμε σε μια κατσαρόλα, ρίχνουμε 1 ½ ποτήρι νερό και βράζουμε μέχρι να λιώσουν. Στη συνέχεια τις αφαιρούμε από την κατσαρόλα και τις πιέζουμε με το πρες πουρέ.

Τις ξαναβάζουμε στην κατσαρόλα, προσθέτουμε τη ζάχαρη, τη βανίλια και τον ζωμό της προηγούμενης βράσης και βράζουμε, έως ότου «δέσει» η μαρμελάδα.