Γράφει ο Ερμής:

Συνέχεια από 4ο μέρος

«10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1….Καλή Χρονιά!! Ευτυχισμένο το νέο έτος!!!».

Ο Σαμουήλ με τη στεντόρεια φωνή του και μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο ανακοίνωσε στους θαμώνες την έλευση του νέου έτους, ενώ δυο σερβιτόροι δίπλα του άνοιγαν σαμπάνιες και η Μάριον τραγουδούσε «Ας ξεκινήσουμε σωστά τη Νέα Χρονιά»[1].

Όλοι γύρω της γελούσαν και χόρευαν, αλλά η Τζόαν, με την έμπειρη παρατηρητική ματιά της, μπορούσε να διακρίνει ποιοι ήταν εκείνοι που προσδοκούσαν όντως στα δώρα της νέας χρονιάς και ποιοι την αντιμετώπιζαν απλώς σαν μια συνηθισμένη ημερολογιακή αλλαγή που δεν θα μπορούσε να τους χαρίσει τίποτα περισσότερο, αφού είχαν ήδη κατακτήσει όλα όσα ποθούσαν.

Η ίδια απεχθανόταν την καταναλωτική μανία των εορτών και την επίπλαστη, υποκριτική, κατά την άποψή της, συμπεριφορά όπου όλοι αντάλλασσαν ευχές ακόμα και μ’ εκείνους που ήταν έτοιμοι να τους καρφώσουν πισώπλατα, μόλις τους δινόταν η ευκαιρία. Νιώθοντας ότι το βαθύτερο μήνυμα της συγκεκριμένης περιόδου είχε χαθεί, αν είχε αποσυρθεί επαγγελματικά, θα προτιμούσε να απέχει από αυτήν τη φούσκα που ήταν θέμα χρόνου για να εκραγεί και να βρισκόταν στον καναπέ του σπιτιού της, παρακολουθώντας παλιές κλασικές ταινίες και τρώγοντας ποπ κορν.

Αντ’ αυτού όμως βρισκόταν στο μπαρ και επέβλεπε τη βραδιά που η ίδια είχε σχεδιάσει μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Μια λαμπερή βραδιά που είχε βασιστεί αποκλειστικά στα χαρακτηριστικά που η Τζόαν απέρριπτε πλέον στην προσωπική της ζωή, δηλαδή την υπερκατανάλωση και τη σπατάλη. Διότι, αν και η ίδια είχε περιορίσει τα έξοδά της στα απολύτως απαραίτητα, ως εργαζόμενη, λάτρευε να βλέπει την αύξηση στα έσοδα του μαγαζιού και κυρίως την αύξηση στο ποσό του τραπεζικού της λογαριασμού, που – χάρη και στην πρότερη επαγγελματική της δραστηριότητα – ήταν πλέον εξαψήφιο.

Και αυτή η τελευταία εικόνα ήταν το κίνητρό της για να φορά το βραδινό της φόρεμα και τις δεκάποντες γόβες της, αντί για τις πιζάμες και τις παντόφλες της, να πηγαίνει διακριτικά από τραπέζι σε τραπέζι, να τους ρωτά όλους αν ήταν ευχαριστημένοι ή αν ήθελαν κάτι άλλο και συνάμα να παρακολουθεί με την άκρη του ματιού της κάθε κίνηση που συνέβαινε γύρω της. Τυχαία ή ηθελημένη, σημαντική ή ασήμαντη, αναμενόμενη ή αιφνίδια.

Διόλου δεν την ξάφνιασε επί παραδείγματι το φλερτ του Σαμουήλ με τη νέα χορεύτρια ή το ικετευτικό βλέμμα αγάπης της Μάριον προς τον Ιβάν που περίμενε ότι – ύστερα από πέντε χρόνια σχέσης – θα της έκανε επιτέλους την πολυπόθητη πρόταση γάμου.

Και οι δυο ήταν ανοιχτά βιβλία για την Τζόαν και δεν χρειαζόταν να γυρίσει τη σελίδα για να διαβάσει παρακάτω, αφού ήξερε καλά ποια θα ήταν η εξέλιξή τους. Προβλέψιμοι, όπως η ρομαντική Βίκυ που αρνιόταν πεισματικά να ανοίξει την καρδιά της και παρέμενε πιστή στην ανάμνηση του πρώτου και μοναδικού αγαπημένου της που ήταν ναυτικός και χάθηκε πριν από τριάντα χρόνια σε κάποιο ναυάγιο.

Ή ο σαξοφωνίστας Μπάρι και ο τρομπετίστας Κένι, οι μοναδικοί που δεν έκρυβαν σκελετούς στη ντουλάπα τους και συμμετείχαν στην ορχήστρα, ξεκάθαρα για οικονομικούς λόγους, προσπαθώντας να αυξήσουν το εισόδημά τους και να προσφέρουν μια καλύτερη καθημερινότητα στις συζύγους και τα παιδιά τους.

Ακριβώς δηλαδή το αντίθετο με τον κοντραμπασίστα Μέλβιν που ενώ είχε δημιουργήσει γύρω από το πρόσωπό του τον μύθο του καλού παιδιού, η Τζόαν ήξερε καλά πως δεν ήταν αυτός που έδειχνε και πως δεν συμμετείχε στην ορχήστρα από αγάπη για τη μουσική ή για οικονομικούς λόγους. Η παρουσία του εξυπηρετούσε το σχέδιο εκδίκησης του ατόμου που ο ίδιος λάτρευε περισσότερο και από τη ζωή του και για το οποίο ήταν πρόθυμος να φθάσει μέχρι τέλους, όποιο κι αν ήταν αυτό.

Ένα τέλος που η αρχή του θα συνέβαινε αυτήν τη νύχτα, στην αρχή της νέας χρονιάς. Μιας χρονιάς που θα έκλεινε τον κύκλο που είχε ανοίξει πριν από χρόνια και που θα ήταν μια χρονιά αποκαλύψεων, πόνου και δακρύων που θα εξάγνιζαν και θα λύτρωναν πιθανότατα τους αθώους, αλλά ίσως δεν θα τιμωρούσαν τους αληθινούς ενόχους.

Μιας χρονιάς που αν η Τζόαν ήξερε πραγματικά τι τους επεφύλασσε, δεν θα είχε τολμήσει ποτέ να συμπεριλάβει τον Μέλβιν στην ομάδα της.

Συνεχίζεται……………

Συνταγή της Αμβροσίας: Άγριο και ήμερο

Υλικά:

1 κιλό φρούτα του δάσους  

¾ κιλού ζάχαρη

1 κρασοπότηρο νερό

1 βανίλια

Εκτέλεση:

Βάζουμε σε μια κατσαρόλα τη ζάχαρη, ρίχνουμε το νερό και βράζουμε μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη. Προσθέτουμε τα φρούτα, τη βανίλια και αφήνουμε την κατσαρόλα στη φωτιά, μέχρι να δέσει το γλυκό. 


[1]«Let’s Start the New Year Right», τραγούδι του Bing Crosby.