«Είµαι ζωσµένη ολοτρόγυρα και δεν είναι ο αέρας».
Μετά από µια θυελλώδη νεότητα, η Άντζι έχει αποσυρθεί –σχεδόν οχυρωθεί– σε ένα αποµακρυσµένο χωριό του ισπανικού νότου. Για τους συγχωριανούς της, είναι η τρελή που τριγυρίζει µε τα σκυλιά της. Ζει στο µεγάλο παλιό οικογενειακό σπίτι, σε ένα διαρκές σταυροδρόµι δυο εποχών, ανάµεσα στα φαντάσµατά της και την ανάµνηση του έρωτα που είχε ζήσει µε έναν Άγγλο καλλιτέχνη στο Λονδίνο της Μάργκαρετ Θάτσερ.
Όταν θα βρει, µέσα στα βουνά, το άψυχο σώµα του πιο ισχυρού τσιφλικά της περιοχής, κρεµασµένο σ’ ένα δέντρο, θα µπει άθελά της στη δίνη αποκαλύψεων: παλιά οικογενειακά µυστικά γύρω από ένα νήµα θανάτου, αφασία και σιωπή που ενώνει τους πάντες στην περιοχή.
Είναι η αποµόνωση; Είναι οι καρυδιές που αποπνέουν µια δηλητηριώδη ουσία; Ή µήπως η µελαγχολία των Ούγγρων, που έφτασαν εκεί πριν από αιώνες µε τα σεντούκια και τα βιολιά τους;
Η Άντζι ξέρει πως, όταν έχεις χάσει τα πάντα, δεν υπάρχει τίποτα να σου αρπάξουν. Το µυθιστόρηµα αυτό, που έχει χαρακτηριστεί σύγχρονο λογοτεχνικό γουέστερν, γεννηµένο στο τραχύ τοπίο µιας ξεχασµένης Ισπανίας, είναι µια παράξενη και συγκινητική ιστορία για την ελευθερία και την ικανότητα αντίστασης του ανθρώπινου όντος.
Η Όλγα Μερίνο γεννήθηκε το 1965 στη Βαρκελώνη. Σπούδασε Πληροφορική στην Ισπανία και Λογοτεχνία και Ιστορία της Λατινικής Αµερικής στην Αγγλία.
Στη δεκαετία του ενενήντα δούλεψε στη Μόσχα ως ανταποκρίτρια της εφηµερίδας El Periόdico. Από εκείνη την εµπειρία προέκυψε το πρώτο της µυθιστόρηµα, Κόκκινες στάχτες, που είχε µεγάλη επιτυχία µεταξύ των κριτικών. Ακολούθησαν τα Χάρτινα σπιρούνια και το Σκυλιά που γαβγίζουν στο υπόγειο.
Το 2006 κέρδισε το βραβείο Βάργκας Γιόσα ΝΗ για το Οι κανόνες είναι κανόνες, µια αφήγηση για τα θύµατα του πολέµου της Κριµαίας.
Εξακολουθεί να δουλεύει για την El Periόdico και να διδάσκει στην Escola d’Escriptura de l’Ateneu Barcelones.
Τα µυθιστορήµατά της έχουν µεταφραστεί στα ιταλικά, τα ολλανδικά και τα αγγλικά. Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορεί το μυθιστόρημά της Εδώ δεν συμπαθούν τους ξένους (La forastera, 2020).
