Γράφει ο Ερμής:

Συνέχεια από 2ο μέρος

Το Παρόν δέχθηκε με στωικότητα την απόφαση του πατέρα του και την αντικατάστασή του από τον αδελφό του, παρόλο που ένιωθε αδικημένο, αφού για χιλιάδες χρόνια υπηρέτησε πιστά και αφοσιωμένα τη θέση του, προσπαθώντας να εκπληρώνει τα καθήκοντά του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και ανταπεξερχόμενο όλων των καταστάσεων.

Εύλογα επομένως συλλογιζόταν ότι ο πατέρας του δεν αξιολόγησε σωστά τις ικανότητές του και το υποβίβασε για να ικανοποιήσει τα εγωκεντρικά κίνητρα του Παρελθόντος.

Η απόφαση όμως είχε ληφθεί και δεν υπήρχε πλέον κανένα περιθώριο διαπραγμάτευσης αφού, ούτως ή άλλως το ίδιο δεν ήταν διατιθέμενο να διατηρήσει τη θέση του βάσει άλλων κριτηρίων που δεν βασίζονταν αποκλειστικά στην αξιοκρατία.

Διατηρώντας λοιπόν την αξιοπρέπειά του και το επίπεδο ευπρέπειας που χαρακτήριζε κάθε πράξη του, αποχώρησε και άφησε τον αδελφό του να ορίζει τον ρου της ιστορίας, παρόλο που ήξερε, όπως και όλοι στο Κάστρο, ότι το Παρελθόν ήταν εντελώς ακατάλληλο γι’ αυτήν τη δουλειά.

Και αυτή η γνώση που μέχρι τότε ήταν άυλη, έγινε ορατή από την πρώτη στιγμή αλλαγής καθηκόντων, αφού το Παρελθόν δρούσε βάσει της δικής του ασίγαστης επιθυμίας για χαρά και διασκέδαση.

Έτσι, η κοσμική ισορροπία που στηριζόταν στη συνύπαρξη καλοσύνης και κακίας, αυτόματα ανετράπη και άρχισε να δημιουργείται ένας σαθρό κατασκεύασμα ασυδοσίας, κραιπάλης και διαφθοράς που η νομοτελειακή καταστροφή του θα επέφερε απρόβλεπτες και αλγεινές συνέπειες.

Παρόλο όμως που όλοι διέβλεπαν τι επρόκειτο να συμβεί, κανείς δεν τολμούσε να παρέμβει και να συνετίσει το Παρελθόν, είτε από φόβο για την αντίδρασή του, είτε από υπακοή στις αποφάσεις του γερο-Χρόνου.

Κανείς, εκτός από την Κυρά του Χρόνου, την Ταντεμπόλια, που δεν δίστασε να εκφράσει σθεναρά και με σαφήνεια την άποψή της στον γερο-Χρόνο που, αν και συμφώνησε με τις ενστάσεις της, διευκρίνισε ότι ήταν πρόθυμος να αναλάβει το ρίσκο για να ευχαριστήσει το μικρότερο παιδί του.

«Όμως έχεις άλλα δυο παιδιά, το Παρόν και το Μέλλον», αντέτεινε η Ταντεμπόλια «και οφείλεις να είσαι δίκαιος μαζί τους».

«Ναι, αλλά εκείνα είναι πιο δυνατά, ιδίως το Παρόν, και κατανοούν ότι ο αδελφός τους είναι περισσότερο συναισθηματικός. Έπειτα, είμαι σίγουρος ότι σε λίγες ημέρες όλα θα ξαναγίνουν όπως πριν γιατί το Παρελθόν θα κουραστεί, θα παραιτηθεί και θα επιστρέψει στην ανέμελη καθημερινότητά του», αποκρίθηκε εκείνος.

Η Ταντεμπόλια φοβόταν ότι ο γερο – Χρόνος ματαιοπονούσε, αλλά σεβόμενη την πατρική του αγάπη, δεν είπε τίποτα και έφυγε.

Όταν όμως συνάντησε αργότερα το Παρόν και του μετέφερε τη στιχομυθία της με τον πατέρα του, διατύπωσε ξεκάθαρα την πεποίθησή της για τη δυσμενή εξέλιξη, λέγοντας:

«Το Παρελθόν κυριαρχείται από την αδιαλλαξία, τον εγωισμό και την αλαζονεία του. Δεν πρόκειται ποτέ να παραδεχθεί την αποτυχία του».

«Συμφωνώ. Για να είμαι όμως ειλικρινής, δεν με ενδιαφέρει πλέον. Η δική μου επιθυμία είναι να βρω ένα άλλο αντικείμενο εργασίας, διότι η αεργία με ενοχλεί. Δεν ξέρω όμως τι μπορώ να κάνω», αποκρίθηκε το Παρόν.

«Μπορείς να έρθεις στην Ομάδα μου και να εργαστείς στο Τμήμα Καταγραφής και Αποτύπωσης των χρονικών στιγμών. Αν θέλεις όμως τη συμβουλή μου, σου προτείνω να φύγεις από εδώ γιατί μόνο τότε θα συνειδητοποιήσει ο πατέρας σου το λάθος του».

«Να φύγω; Και πού να πάω;»

«Στη Χώρα της Λήθης. Έχω ήδη μιλήσει με την αδελφή μου, την Κυρά της Λήθης και σε περιμένει. Θα έχεις δουλειά, σπίτι και μια καινούργια ζωή μακριά από όσους σε έχουν υποτιμήσει».

Συνεχίζεται….