Η Ελιζαμπέτ Λουίζ Βιζέ Λε Μπρεν (1755–1842) υπήρξε μία από τις σημαντικότερες γυναίκες ζωγράφους στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα.
Γεννήθηκε στο Παρίσι και ο πατέρας της, ο ζωγράφος Λουί Βιζέ, ήταν εκείνος που διέκρινε το ταλέντό της και την βοήθησε μέχρι τον θάνατό του το 1767.
Η εκπαίδευσή της βασίστηκε κυρίως σε αντιγραφή έργων από ιδιωτικές συλλογές, ενώ διδάχθηκε και από μικρότερους ζωγράφους, όπως ο Γκαμπριέλ Μπριάr και ο Πιερ Νταβέν.
Το 1776, χάρη στον γάμο της με τον έμπορο τέχνης Ζαν-Μπατίστ-Πιερ Λε Μπρεν, απέκτησε πρόσβαση σε σημαντικά έργα τα οποία μελετούσε και αντέγραφε.
Το 1778–1779, κλήθηκε να ζωγραφίσει τη βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα και καθώς η σχέση τους εξελίχθηκε σε στενή συνεργασία και φιλία, η Βιζέ Λε Μπρεν καθιερώθηκε ως η επίσημη ζωγράφος της βασίλισσας.
Το 1783 έγινε δεκτή στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής, παρά τις αντιρρήσεις λόγω του επαγγέλματος του συζύγου της. Με το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης το 1789, διέφυγε από τη Γαλλία μαζί με την κόρη της και ταξίδεψε σε Ιταλία, Αυστρία, Γερμανία και Ρωσία, όπου συνέχισε να εργάζεται για αριστοκρατικές οικογένειες και να απολαμβάνει διεθνή αναγνώριση. Επέστρεψε στο Παρίσι το 1801 και συνέχισε να ζωγραφίζει μέχρι τον θάνατό της το 1842.
Το καλλιτεχνικό της ύφος αποτελεί έναν εκλεπτυσμένο συνδυασμό Ροκοκό ευαισθησίας και Νεοκλασικής καθαρότητας. Η χρωματική της παλέτα είναι φωτεινή και απαλή, συχνά επηρεασμένη από τον Ρούμπενς, τον οποίο μελέτησε σε ταξίδι στις Κάτω Χώρες.
Οι μορφές της αποπνέουν φυσικότητα, ζεστασιά και ζωντάνια, με χαρακτηριστικά χαλαρές στάσεις και ελαφρά χαμόγελα, στοιχεία που θεωρήθηκαν τολμηρά για την εποχή.
Η ικανότητά της να αποδίδει υφές, υλικά και την κοινωνική θέση των μοντέλων της την έκανε περιζήτητη από την ευρωπαϊκή αριστοκρατία.
Συνολικά δημιούργησε περίπου 660 πορτρέτα και 200 τοπία, ενώ έντονη παρουσία στο έργο της έχει η θεματική της μητρότητας.
