Ο Νικόλαος Αλεκτορίδης (1874 – 1909) δέχτηκε τα πρώτα του εικαστικά ερεθίσματα στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρακολούθησε μαθήματα κοντά στον Ιταλό ζωγράφο Φάουστο Ζονάρο, ενώ μετά την εγκατάστασή του στην Αθήνα φοίτησε για πέντε έτη και συγκεκριμένα από το 1891 έως το 1896 στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, έχοντας ως καθηγητές τους Νικηφόρο Λύτρα και Σπυρίδωνα Προσαλέντη.
Η καλλιτεχνική του δραστηριότητα κορυφώθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα και το 1903 ίδρυσε μαζί με τον Βασίλειο Χατζή ένα εργαστήριο στην Αθήνα, που λειτούργησε ως χώρος διδασκαλίας και μαθητείας για νεότερους ζωγράφους, μεταξύ των οποίων αναφέρονται ο Γιώργος Μπουζιάνης και ο Περικλής Βυζάντιος.
Το 1905 συνέβαλε στην ίδρυση της «Ελληνικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας» και υπηρέτησε ως πρώτος γενικός γραμματέας, οργανώνοντας εκθέσεις και προωθώντας τη σύγχρονη εικαστική ζωή της πρωτεύουσας, ενώ από το 1910 έως το 1939 δίδαξε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας.
Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής πορείας του, ο Αλεκτορίδης συμμετείχε σε σημαντικές εκθέσεις της εποχής, μεταξύ των οποίων εκθέσεις στην Κωνσταντινούπολη (1902–1903), στη Διεθνή Έκθεση Αθηνών (1907–1909) και την Διεθνή Ναυτική Έκθεση του Μπορντώ το 1907, όπου τιμήθηκε με χρυσό μετάλλιο. Το έργο του παρουσιάστηκε επίσης στην έκθεση της Καλλιτεχνικής Εταιρείας στο Κάιρο το 1909.
Τεχνοτροπικά, ο Αλεκτορίδης επηρεάστηκε από Σχολή του Μονάχου, λόγω των σπουδών του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, όπου μαθήτευσε κοντά στον Νικόλαο Γύζη και τον Λούντβιχ φον Λοφτς και συνδύαζε στοιχεία της ακαδημαϊκής παράδοσης με μια ιμπρεσιονιστική διάθεση στην απόδοση του φωτός και του χρώματος, ιδιαίτερα στα τοπία και τις θαλασσογραφίες του. Το έργο του ξεκίνησε με αγιογραφικές εργασίες και διευρύνθηκε σταδιακά σε πορτρέτα, ηθογραφίες, τοπία και θαλασσογραφίες.
Ο ζωγράφος πέθανε στις 12 Ιουλίου 1909 στη Βουλιαγμένη, σε ηλικία 35 ετών, σε περιστατικό που αναφέρεται ως πνιγμός ή εγκεφαλική συμφόρηση ενώ κολυμπούσε, γεγονός που συγκλόνισε την καλλιτεχνική κοινότητα της εποχής.
