ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ V

Γράφει ο Ερμής:

Συνέχεια από 4ο μέρος

Το Παρόν δεν ήθελε να ξεχάσει. Η ζωή του είχε διδάξει ότι οι αναμνήσεις, άσχημες ή όμορφες, καλές ή κακές, εύκολες ή δύσκολες είναι αυτές που διαμορφώνουν τον άνθρωπο και τον βοηθούν να επιλέξει το επόμενο μονοπάτι, όταν τα βήματα τον οδηγούν σε σταυροδρόμι.

Αν ξεχνούσε, θα ήταν ξανά ευάλωτος την επόμενη φορά που θα αντιμετώπιζε μια παρόμοια προδοσία. Επέλεξε επομένως να φυλάξει τα γεγονότα και τις στιγμές που έζησε, αλλά να προσπαθήσει να θεραπεύσει τις πληγές που του δημιούργησαν.

Ήξερε βέβαια ότι η διαδικασία δεν θα ήταν απλή, αλλά, όπως του είχε πει η κυρά της Λήθης, η επόμενη ημέρα ήταν η δική του επιλογή. Δική του απόφαση, δικός του αγώνας και ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα, τουλάχιστον θα είχε προσπαθήσει να αντιμετωπίσει τους δαίμονες που τον πολέμησαν.

Η δουλειά στο ζαχαροπλαστείο τού ήταν πρωτόγνωρη. Δεν είχε την παραμικρή ιδέα για την παρασκευή γλυκών, τη χρήση υλικών ανά συνταγή ή τον στολισμό μιας τούρτας, ενώ η ορολογία που χρησιμοποιούσαν οι συνάδελφοί του τού ήταν τελείως άγνωστη. Γλασάρω, σατινάρω, παταμπόμ, γκανάζ, μπεν μαρί και άλλες λέξεις που προσπαθούσε μάταια να συγκρατήσει στο μυαλό του και κυρίως να κατανοήσει τις έννοιες τους.

Οι αντιξοότητες όμως αντί να τον τρομάξουν, του έδωσαν κίνητρο για να μάθει τα μυστικά της γλυκιάς αυτής τέχνης και να ανταποκριθεί στις νέες του υποχρεώσεις. Χάρη στη συνέπεια και τον επαγγελματισμό που τον χαρακτήριζε, αλλά και το υποστηρικτικό περιβάλλον του ζαχαροπλαστείου, σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να γίνει ένας άριστος ζαχαροπλάστης.

Η εργασία του δεν αντιπροσώπευε ένα βαρετό έργο, αλλά τον χαροποιούσε, του έδινε την ευκαιρία να μαθαίνει διαρκώς και να εξελίσσεται, ενώ η μετακόμιση στη Χώρα της Λήθης του προσέφερε τη δυνατότητα να γνωρίσει νέα άτομα, να αποκτήσει φίλους και να νιώσει ελεύθερος από δεσμεύσεις, αφού πλέον δεν ήταν υπεύθυνος για κανέναν άλλο, παρά μονάχα για τον εαυτό του.

Έτσι, ο καιρός περνούσε όμορφα και ήρεμα και ενώ η Ταντεμπόλια νόμιζε αρχικά ότι το Παρόν θα αποζητούσε την επιστροφή, από τη δική του πλευρά δεν υπήρχε τέτοια πρόθεση, ακόμα και όταν ο ίδιος ο πατέρας του, ο γέρο – Χρόνος αναγκάστηκε να ζητήσει από την Ταντεμπόλια να τον καλέσει στο κάστρο.

«Δυστυχώς, ο αδελφός σου, το Παρελθόν, προκάλεσε μεγαλύτερη καταστροφή από ό,τι φοβόμασταν. Μόνο εσύ μπορείς να διορθώσεις την κατάσταση και γι’ αυτό πρέπει να επιστρέψεις και να αναλάβεις πάλι τα καθήκοντά σου», είπε η Κυρά του Χρόνου στο Παρόν, αλλά το τελευταίο αρνήθηκε.

«Όχι, Ταντεμπόλια. Λυπάμαι, αλλά δεν έχω κανέναν λόγο για να γυρίσω. Έφυγα, έκλεισα την πόρτα και δεν σκοπεύω να την ανοίξω ξανά. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής μου δρούσα με γνώμονα τη δέσμευση. Πλέον όμως αποφάσισα να προχωρώ σύμφωνα με τις επιθυμίες μου. Ο πατέρας μου ήξερε τις ικανότητες και ιδίως τα όρια του αδελφού μου, αλλά επέλεξε να ικανοποιήσει τα καπρίτσια του και να διώξει εμένα. Δεν του κρατώ κακία, αλλά δεν πρόκειται να ξαναγυρίσω κοντά του. Αν έχει προβλήματα, ας βρει άλλον να τα επιλύσει».

Μάταια, προσπάθησε η Ταντεμπόλια να μεταπείσει το Παρόν. Η ίδια κατανοούσε την πικρία του και πίστευε ότι, αν ήταν στην θέση του, θα αντιδρούσε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Τι θα γινόταν όμως με το μέλλον του κόσμου; Πώς θα σταματούσε η καταστροφή που είχε δημιουργήσει το Παρελθόν;

Απογοητευμένη και προβληματισμένη επέστρεψε στο κάστρο και μετέφερε στον γερο – Χρόνο τη στιχομυθία της με το Παρόν.

«Ίσως αν του μιλούσες εσύ, να τον μετέπειθες», προσέθεσε, αλλά ο γερο – Χρόνος απέρριψε την πρότασή της.

«Όχι, το Παρόν έχει δίκιο. Έσφαλλα και έχω υποχρέωση να διορθώσω την κατάσταση. Λυπάμαι μόνο που η αγάπη για το ένα παιδί μου, έγινε η αιτία να χάσω το άλλο».

Μην έχοντας άλλη διέξοδο, την επόμενη ημέρα ανέλαβε ο ίδιος τα καθήκοντα και των τριών παιδιών του με βοηθό του την Κυρά του Χρόνου και σύντομα τα προβλήματα είχαν λυθεί και το πεπρωμένο βρήκε τη σωστή του πορεία. Το Παρελθόν, ανακουφισμένο από την απαλλαγή της εργασίας, περνούσε ξανά τις ημέρες του με γέλια και παιχνίδια, ενώ το Μέλλον, πράο και γαλήνιο, υποστήριζε τον πατέρα του και την Ταντεμπόλια με όποιον τρόπο μπορούσε .Όσον αφορά το Παρόν, δεν ξανασυνάντησε ποτέ την οικογένειά του, ούτε επέστρεψε στο κάστρο. Έμεινε για πάντα στη Χώρα της Λήθης και από καθοριστής των ιστορικών εξελίξεων ήταν πλέον ένας απλός ζαχαροπλάστης που πειραματιζόταν καθημερινά με νέους συνδυασμούς γεύσεων και χάριζε πια στον εαυτό του μικρές στιγμές ανεμελιάς και ξεκούρασης.