Η Ρέα Λεονταρίτου (1910 – 1992) ήταν ελληνίδα ζωγράφος και μια από τις εκπροσώπους του νεοκλασικισμού.
Γεννήθηκε στη Σμύρνη, αλλά μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1928 εισήχθη στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου φοίτησε έως το 1933 κοντά σε μερικούς από τους σημαντικότερους δασκάλους της εποχής, τον Κωνσταντίνο Παρθένη, τον Σπυρίδωνα Βικάτο, τον Δημήτριο Γερανιώτη και τον Θωμά Θωμόπουλο.
Η εκθεσιακή της δραστηριότητα ξεκίνησε από την εποχή που ήταν φοιτήτρια και συνεχίστηκε για πολλές δεκαετίες, με ορισμένες αναγκαστικές διακοπές λόγω βιοπορισμού και της Κατοχής. Το 1951 παρουσίασε την πρώτη και μοναδική ατομική της έκθεση που υπήρξε καθοριστική για την καλλιτεχνική της αναγνώριση. Συμμετείχε σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και εκτός από τη ζωγραφική, ασχολήθηκε με το αρχιτεκτονικό και βιομηχανικό σχέδιο και τις γραφικές τέχνες.
Τα έργα της φιλοξενούνται κυρίως στην Εθνική Πινακοθήκη και χαρακτηρίζονται από λιτότητα και καθαρότητα στη σύνθεση.
