#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος
Ακούς τον έντονο και γρήγορο βηματισμό της, δηλωτικό του ενθουσιασμού της, να πλησιάζει από το μέσα δωμάτιο προς το σαλόνι όπου έχεις απλωθεί επί του καναπέως και προτού καλά καλά στρέψεις το κεφάλι σου προς το μέρος της για να δεις τι είναι αυτό που την ενθουσίασε, το άπλετο φως από το τεράστιο χαμόγελο της φωτίζει το χώρο όλο!
Την κοιτάς και τα μάτια της, δύο φωτεινά κάρβουνα πάνω από τη λαμπερή της οδοντοστοιχία, σου λένε πολλά χωρίς λόγια!
“Το έκλεισα!”, σου λέει με ξέχειλο ενθουσιασμό!
“Έκλεισα τραπέζι εκεί που τραγουδά εκείνος ο παλιός μου φίλος!”, ξαναλέει και αμέσως καταλαβαίνεις.
Εκείνος ο…. «παλιός της φίλος». Μεγάλη φίρμα του λαϊκού τραγουδιού που πριν τρεισήμισι δεκαετίες έβγαλε μία τεράστια επιτυχία που τον έκανε μεγάλο όνομα του τραγουδιού. Μία από τις μεγάλες, τις μεγαλύτερες, φίρμες.
Πλέον ο συγκεκριμένος τραγουδιάρης που έχει καβατζώσει τις επτάμισι δεκαετίες ζωής, δεν βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του, αλλά ακόμα έχει μεγάλο και πιστό κοινό.
Έτσι λοιπόν κανονίστηκε μία βραδινή έξοδος στα μπουζούκια…
Στα μπουζούκια.
Όσες φορές έχεις πάει σε τέτοια μαγαζιά, όλες μα όλες ήταν από αλλωνών πρωτοβουλία. Με άλλα λόγια, σε πήγαν!
Όχι πως πέρασες άσχημα κάθε φορά που πήγες στα μπουζούκια. Το αντίθετο.
Απλώς δεν είναι ο τρόπος που εσύ θα επέλεγες για διασκέδαση. Τόσο απλά…
Όμως η λατρεμένη σου σύζυγος, επί της ουσίας έχει μεγαλώσει μέσα στα μπουζούκια.
Είναι κάτι σαν το φυσικό της περιβάλλον. Ο χώρος της!
Το…. οξυγόνο της…
Τη θαυμάζεις που ξέρει σχεδόν τα πάντα σχετικά με τη νύχτα και τους ανθρώπους της.
Που ξέρει και τραγουδά τόσα μα τόσα πολλά τραγούδια με την υπέροχη μελωδική της φωνή!
“Έκλεισα τραπέζι στις δώδεκα τα μεσάνυχτα”, σου λέει προετοιμάζοντας σε για μεγάλο ξενύχτι, εσένα που τις εποχές που το “πήγαινες σερί” έως τα ξημερώματα τις άφησες περισσότερο από τρεις δεκαετίες πίσω σου.
Εδώ και αρκετά χρόνια απολαμβάνεις μια πολύ πιό ήρεμη ζωή, που σε οδηγεί στο κρεβάτι σου το αργότερο τα…. μεσάνυχτα ακόμα και τα Σαββατόβραδα!
Το “Σαββατόβραδο στα μπουζούκια” είναι προγραμματισμένο σε δύο εβδομάδες.
Η γυναίκα σου μετράει αντίστροφα το χρόνο έως εκείνη τη Σαββατιάτικη έξοδο, με προσμονή και ενθουσιασμό που θυμίζει φαντάρο που μετρά αντίστροφα τις μέρες έως την απόλυση του!
Ούτε προσχηματικά δεν κρύβει τον ενθουσιασμό της για την επικείμενη Σαββατιάτική σας εξόρμηση στα μπουζούκια!
Το….. Πολιτιστικό Ίδρυμα στο οποίο πρόκειται να κάνετε την εξόρμηση σας είναι ένα μικρό σχετικά μαγαζί που βρίσκεται στον πρώτο όροφο ενός εμπορικού κέντρου.
Εκεί τραγουδά ο Γιάννης και δύο τρεις άλλες τραγουδιάρες που είναι σχετικά γνωστές στους αντίστοιχους κύκλους.
Δε μιλάμε για πρώτα ονόματα, αλλά ούτε άγνωστα.
Φτάνει η μέρα!
Εκείνο το Σάββατο περιορίσατε τις πρωινές σας βόλτες προκειμένου να κρατήσετε ενέργεια για το επικείμενο ξενύχτι.
Λίγο μετά τις έντεκα το βράδυ ξεκινήσατε. Έπρεπε να υπολογίσεις και τον χρόνο που θα χρειαζόταν για να βρεις να παρκάρεις το αμάξι, στην πυκνοδομημένη περιοχή που βρίσκεται το μαγαζί.
Τελικά βρήκες αμέσως και μάλιστα από κάτω!
Φτάσατε κανά δεκάλεπτο νωρίτερα, αλλά ήταν όλοι εκεί, ασχέτως που ακόμα δεν είχε ξεκινήσει το πρόγραμμα.
Η γυναίκα σου αμέσως μόλις πατήσατε το πόδι σας στο χώρο του καταστήματος άρχισε τις χαιρετούρες!
Το πλούσιο, στο χώρο, παρελθόν της είναι πανταχού παρόν!
Την κοιτάς και τη θαυμάζεις! Πάντα σου άρεσαν και σε γοήτευαν οι χορτάτοι από ζωή άνθρωποι!
Κάποτε ξεκινάει το πρόγραμμα, στην αρχή με κάτι νεαρές φερέλπιδες τραγουδιάρες που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο χώρο και μετά μπαίνουν οι παλιές καραβάνες!
Ο Γιάννης, η “φίρμα” της βραδιάς, βγαίνει τελευταίος.
Ο χώρος όλο και γεμίζει με νεοαφιχθέντες θαμώνες που γεμίζουν τα τραπέζια.
Τους κοιτάς. τους παρατηρείς..
Άνθρωποι καθημερινοί. Της διπλανής πόρτας. Μερικοί είναι φανερό πως ήρθαν κατευθείαν από τις βάρδιες τους.
Βγαίνει η μία από τις τραγουδίστριες και αρχίζει να ερμηνεύει μια παλιά επιτυχία.
Εντυπωσιακή παρουσία, αν και με τη δεύτερη ματιά διαπιστώνεις πως δεν είναι νέα. Σου λένε πως έχει κλείσει τα εξήντα.
Δε ξαφνιάζεσαι. Αν και είναι καλή η προσπάθεια της να διατηρήσει μία εμφάνιση γκόμενας, συνεπικουρούμενη από το εντυπωσιακό της στήθος και κορμοστασιά εν γένει, το βαρύ της περπάτημα προδίδει τις δεκαετίες ύπαρξης της και διαδρομών της στις πίστες των μπουζουκιών..
Σειρά παίρνει μία άλλη, επίσης παλιά στο χώρο, αν και λίγο νεότερη.
Διαπιστώνεις πως περνάς αναπάντεχα όμορφα, κυρίως γιατί χαζεύεις τη γυναίκα σου να χορεύει, να διασκεδάζει και ενίοτε να τραγουδά στο μικρόφωνο!
Ρίχνεις και άλλη μια ματιά γύρω σου.
Στο χώρο.
Στους θαμώνες..
Οι θαμώνες.
Πλέον ο χώρος είναι απόλυτα γεμάτος. Όχι ασφυκτικά, αλλά δε χωρά άλλους. Ο επιχειρηματίας που του ανήκει το κατάστημα δείχνει ικανοποιημένος.
Όμως εσένα σου αρέσει να παρατηρείς τους ανθρώπους.
Εδώ οι άνθρωποι έχουν κάτι το διαφορετικό.
Υποτίθεται πως έχουν έρθει για να διασκεδάσουν, μόνο που πολλοί από αυτούς φαίνονται πως ήρθαν για άλλους λόγους.
Για να ξεδώσουν από μια δύσκολη εβδομάδα, για να γίνουν φέσι από το πιώμα και να ξεσπάσουν, για να φλερτάρουν, κυρίως στο μυαλό τους, με τις τραγουδίστριες και τις σερβιτόρες προσφέροντας στους εαυτούς τους την αυταπάτη του όμορφου, για να κάνουν καμιά δήθεν μαγκιά, ίσα για να νιώσουν πως δεν είναι και τόσο ηττοπαθείς κακομοίρηδες όσο είναι στην καθημερινότητα τους…
Αχ αυτή η καθημερινότητα!
Πόσοι να είναι άραγε ευτυχισμένοι, ή έστω ικανοποιημένοι από την καθημερινότητα τους;!
Μα η μεγάλη, ίσως συντριπτική, πλειοψηφία βρίσκονται εδώ απόψε για να ξεφύγουν από την καθημερινότητα τους!
Από την αλήθεια τους!
Κοιτάς ολόγυρα και μετά βίας μπορείς να διακρίνεις ελάχιστους που πραγματικά διασκεδάζουν απόψε!
Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Η μία είναι η γυναίκα σου.
Οι υπολοιποι, εκτός από αυτούς τους ελάχιστους, θέλουν απλώς να ξεφύγουν από τις αλήθειες τους!
Οι ώρες περνούν και κάποτε βγαίνει και η φίρμα να τραγουδήσει!
Χαμός!
Οι περισσότεροι έχουν ήδη κάνει κεφάλι από το πιώμα και οι αναστολές τους έχουν πάει περίπατο.
Ο νόμος για την απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους έχει τοποθετηθεί μαζικά και συλλογικά μεταξύ αφαλού και γονάτων και ο καθένας ζει στο δικό του μικρόκοσμο σιγοτραγουδώντας τα τραγούδια που ακούγονται και λικνιζόμενος στο ρυθμό τους!
Εσύ από την άλλη έχεις αναλάβει το ρόλο του….. ξενέρωτου!
Το ποτήρι σου έχει αδειάσει μία φορά και το δεύτερο γέμισμα είναι ακόμα εντός του, μιάς και μετά έχεις να οδηγήσεις.
Περνάς όμορφα όμως σε αυτό τον κόσμο που ναι μεν ξέρεις, αλλά ταυτόχρονα σου είναι άγνωστος.
Οι ώρες περνούν και κοντεύει ξημέρωμα.
Χαιρετάτε και αποχωρείτε.
Η μουσική ακόμα παίζει και οι τραγουδιστές ακόμα ερμηνεύουν, αλλά ήρθε η ώρα να φύγετε.
Ξημερώνει Κυριακή και στο δρόμο έως το σπίτι δε μπορείς να μην αναρωτηθείς τι θα κάνουν οι θαμώνες μετά το πέρας της βραδιάς.
Τους κάνεις εικόνα να επιστρέφουν σπίτια τους και να κοιμούνται ως αργά το μεσημέρι.
Θα ξυπνήσουν με πονοκέφαλο λόγω του πιώματος και κάπως έτσι θα πάει η Κυριακή τους.
Τη Δευτέρα θα επιστρέψουν σε αυτό που σιχαίνονται. Στις αλήθειες τους!
Θα περιμένουν πως και πως το άλλο Σάββατο για να ζήσουν άλλη μια διαφυγή!
Έως τότε θα πηγαινοέρχονται από το σπίτι στη δουλειά τους και θα κάνουν την καθημερινή τους, μάλλον μίζερη, ρουτίνα.
Οδηγείς και κάπου στο βάθος του ορίζοντα φαίνονται τα πρώτα δειλά χρώματα της αυγής.
Κοιτάς δίπλα σου στο κάθισμα του συνοδηγού.
Η γυναίκα σου, η λατρεμένη σου συμβία λαγοκοιμάται έχοντας ένα αμυδρό χαμόγελο.
Η δική σας αλήθεια είναι διαφορετική. Είναι όμορφη!
Εσείς απόψε διασκεδάσατε, δεν ξεδώσατε!
Μαλώνεις τον εαυτό σου για την αλαζονεία της σκέψης σου, αλλά νιώθεις όμορφα!
Έχεις περάσει και εσύ τα ζόρια σου και ξέρεις.
Πλησιάζετε στο σπίτι και σε λίγο θα είσαστε αγκαλιασμένοι στο κρεβάτι.
Κλείνοντας τα μάτια σου έρχονται οι εικόνες της γυναίκας σου λίγες ώρες νωρίτερα.
Θα τις ξαναδείς.
Την επόμενη εξόρμηση σας στα μπουζούκια…
